Uzasadnienie
Skarżąca B. T. zwróciła się na formularzu PPF o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że jedynym jej źródłem dochodu jest emerytura w kwocie 800 zł. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz z wnukiem.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego pełnomocnik Skarżącej przesłał pismo z 4 listopada 2011 r., w którym wyjaśnił, że Skarżąca nie składa zeznań podatkowych. Otrzymuje emeryturę w wysokości 950,17 zł, a nadto pobiera zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 186,71 zł. Pełnomocnik podał koszty związane z utrzymaniem lokalu, w których Skarżąca zamieszkuje. I tak koszty eksploatacji wynoszą 477,95 zł, opłaty za gaz 39,22 zł i energię elektryczną 253,44 zł/2 m-ce. Skarżąca jest właścicielką gruntu o pow. 1.000 m2, w związku z zakupem której toczy się niniejsze postępowanie. Koszty utrzymania małoletniego wnuka ponosi jego matka, która jest [...]. Na dziecko otrzymuje zasiłek rodzinny. Skarżąca jest osobą chorą, niezdolną do samodzielnej egzystencji. W codziennych sprawach pomaga jej wnuk i córka, która uiściła częściowe wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 500 zł. Do pisma dołączono zaświadczenie o stanie zdrowia, decyzję w sprawie zasiłku rodzinnego, zaświadczenie o pobieraniu emerytury, dowody obrazujące wymienione wyżej wydatki.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Warunkiem przyznania prawa pomocy jest bowiem wykazanie przez stronę w sposób bezsprzeczny i nie budzący wątpliwości, iż jej sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania.
Wymaga tego cytowany wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Referendarz sądowy nie neguje, że Skarżąca jest osobą schorowaną, niezdolną do samodzielnej egzystencji. Potwierdza to zresztą zaświadczenie o stanie zdrowia. Nie kwestionuje także, że Skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 950 zł, z której pokrywa wydatki związane z utrzymaniem lokalu. Z przesłanych dokumentów wynika, że sam tylko czynsz wynosi 477,95 zł, zaś opłaty za energię i gaz odpowiednio 253,44 zł i 39,22 zł/2 m-ce. Miesięczne koszty utrzymania lokalu kształtują się więc na poziomie ok. 623 zł.
Powyższe dane świadczą o tym, iż sytuacja materialna Skarżącej jest trudna. Tym niemniej pewne jej oświadczenia budzą wątpliwości co powoduje, iż na tym etapie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy nie można uwzględnić.
I tak w piśmie z 4 listopada 2011 r. znalazła się informacja, iż Skarżąca jest właścicielką działki gruntu (podkr. własne) o pow. 1.000 m2, w związku z zakupem której toczy się niniejsze postępowanie. Tymczasem w aktach administracyjnych dotyczących tegoż postępowania znajdują się dokumenty wskazujące, że w 2005 r. na działce tej trwały prace budowlane związane z budową domu jednorodzinnego (zob. pozwolenie na budowę, umowa o roboty budowlane, faktury zakupu materiałów budowlanych itp.). Wszystko to sugeruje, że Skarżąca jest nie tylko właścicielką działki gruntu, ale również posadowionego na nim domu. W rezultacie w jej oświadczeniach zabrakło informacji na temat tego kto ponosi koszty utrzymania tego domu, ewentualnie czy jest on przedmiotem najmu.
Po drugie Skarżąca wezwana została do nadesłania wyciągów z rachunków bankowych. Takowych jednak nie przesłała. Z pisma z 4 listopada 2011 r. nie wynika także, jakoby rachunków takich nie posiadała.
Wreszcie po trzecie z przedstawionych wyżej wyliczeń wynika, że opłaty za mieszkanie, energię i gaz pochłaniają miesięcznie ok. 623 zł. Emerytura Skarżącej wynosi natomiast 950 zł, co oznacza, że po uregulowaniu wspomnianych opłat do dyspozycji Skarżącej pozostaje 327 zł. Trudno uznać, że kwota ta wystarcza na zakup żywności i leków dla Skarżącej (zważywszy, iż stan jej zdrowia jest ciężki), zaś z pisma z 4 listopada 2011 r. nie wynika, iżby córka Skarżącej pomagała jej również finansowo.
W piśmie tym mowa jest jedynie o uiszczeniu częściowego wynagrodzenia pełnomocnika i o pomocy w codziennych sprawach.
Powyższe wątpliwości powodują, iż materiał, którym dysponuje referendarz sądowy, pozostaje niekompletny. W tej sytuacji nie sposób uznać, że Skarżąca wykazała w sposób bezsprzeczny i nie budzący wątpliwości, iż jej sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.