Uzasadnienie
T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2016 r., pismem z dnia 28 września 2016r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 3 października 2016 r.
Skarżąca do 29 listopada 2016 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia.
W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie w odpisie zarządzenia skierowanego do Skarżącej w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 26 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 3 października 2016 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 10 października 2016 r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony.
W tej sytuacji Sąd był zatem zobowiązany, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.