Uzasadnienie
Pełnomocnik Skarżącej r. pr. J. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wraz z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym". Wyjaśnił, że "zaskarżonymi decyzjami" Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności "po zmarłym J. M. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych". Do skargi dołączył kserokopie trzech decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2005 r. i [...] maja 2005 r., stwierdzających odpowiedzialność J.M., K.M. i J.M. za długi spadkowe po zmarłym J. M., w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej określany jako "Zakład") wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że z załączonych do skargi decyzji wynika, iż przedmiotowa skarga nie dotyczy decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu składek, ale jest skargą na decyzje Zakładu w przedmiocie odpowiedzialności za długi spadkowe, od których stronie przysługiwało odwołanie do Sądu Okręgowego w L.. Przedmiotowa sprawa podlegała zatem rozpoznaniu przez sąd powszechny i jako taka nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2005 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany do wskazania numerów i dat wydania decyzji, będących przedmiotem skargi.
Pełnomocnik w piśmie z dnia 28 grudnia 2005 r. oświadczył, iż przedmiotem skargi J. M. są decyzje Zakładu z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...] i Nr [...].
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 9 lutego 2006 r. Sąd wezwał pełnomocnika organu do wyjaśnienia: czy decyzje z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] i Nr [...], dotyczące J. M., stały się ostateczne, czy też Skarżąca wnosiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto wezwał pełnomocnika do udzielenia informacji, czy wydane zostały decyzje drugoinstancyjne.
Pełnomocnik organu w piśmie z dnia 28 lutego 2006 r. oświadczył, że dotyczące Skarżącej decyzje Zakładu z dnia [...] kwietnia 2005 r. stały się ostateczne. Skarżąca nie skorzystała z możliwości zwrócenia się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ponownie rozpatrzenie sprawy. Nie zostały zatem wydane decyzje drugoinstancyjne.
Ponieważ, jak się okazało, przedmiotem skargi były dwie decyzje administracyjne, skargę na decyzję Zakładu z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za listopad 1998 r. zarejestrowano pod numerem III SA/Wa 986/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis w takim brzmieniu oznacza, że dopiero wyczerpanie administracyjnego toku instancji otwiera Skarżącemu drogę do uruchomienia kontroli działania organów administracji przez sąd administracyjny.
Zaskarżona w niniejszej decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od decyzji organu pierwszej instancji, Z prawa tego Skarżąca nie skorzystała.
Jak wskazano wyżej, w sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na decyzję wydaną na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji.
Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w I instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.