Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną z 29 września 2016 r. Minister Finansów w imieniu, którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał stanowisko Gminy K. - przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia przez gminę podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z realizacją infrastruktury oraz terminu dokonania tego odliczenia – za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej Minister Finansów stwierdził, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z realizacją inwestycji polegającej na budowie i modernizacji kanalizacji sanitarnej oraz wodociągów, ponieważ nie jest spełniona przesłanka wynikająca z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054, ze zm. dalej: " u.p.t.u."), tj. nabyte towary i usługi są związane z czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w postaci nieodpłatnego użyczenia infrastruktury na rzecz Zakładu Gospodarki Komunalnej.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Rozwoju i Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Gmina K. reprezentowana przez doradcę podatkowego T. S., wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym Skarżącej Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na infrastrukturę ze względu na brak związku z czynnościami opodatkowanymi oraz naruszenie art. 86 ust. 10 i 13 u.p.t.u. poprzez uznanie za bezprzedmiotowe pytania Skarżącej w zakresie zasad dokonania odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na infrastrukturę, a także naruszenie art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347) poprzez jego niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności podatku i obciążenia ciężarem VAT podmiotu – Gminy, który wykorzystuje nabyte towary i usługi do wykonywania czynności opodatkowanych.
Skarga wpłynęła do Izby Skarbowej w W. 23 grudnia 2016 r.
Interpretacją indywidualną wydaną w wyniku uwzględnienia skargi z 16 stycznia 2017 r., Minister Rozwoju i Finansów uznał stanowisko Gminy K., za prawidłowe. W uzasadnieniu Minister Rozwoju i Finansów stwierdził, że biorąc pod uwagę przepisy prawa, przedstawiony opis sprawy, uchwałę NSA I FPS 4/15 z 26 października 2015 r., jak również orzeczenie TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław, gminny zakład budżetowy, tj. Zakład Gospodarki Komunalnej nie jest odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług – jedynym podatnikiem w tej sytuacji jest Gmina, która utworzyła tę jednostkę organizacyjną.
W konsekwencji, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Gmina w opisanych we wniosku okolicznościach, ma / będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z realizacją inwestycji wykorzystywanej do świadczenia usług z zakresu zbiorowego zaopatrywania w wodę oraz odprowadzania i oczyszczania ścieków.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że interpretacja ta została doręczona pełnomocnikowi Gminy 20 stycznia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 201 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, co też Minister Rozwoju i Finansów uczynił wydając indywidualną interpretację z 16 stycznia 2017 r. Z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi Gminy przestał więc istnieć przedmiot skargi, jakim była interpretacja z 29 września 2016 r.
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Wobec powyższego postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.
Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczone wpisy od skarg, wynagrodzenie doradcy podatkowego i inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa). O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).