Uzasadnienie
W dniu 25 czerwca 2009 r. Prezydent W. wydał decyzję ustalającą A. K. (dalej jako "Strona" lub "Skarżący") wymiar podatku od nieruchomości na rok 2009 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], na kwotę 113,00 zł.
Od tej decyzji w dniu 8 lipca 2009 r. zostało wniesione przez Stronę odwołanie, w którym zarzucono decyzji podniesienie w sposób drastyczny i nieuzasadniony kwoty podatku w stosunku do poprzednich decyzji wymiarowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lipca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Kolegium w uzasadnieniu decyzji powołało się na treść art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) – dalej jako "ustawa o podatkach i opłatach lokalnych". Wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny tej sprawy i zastosował odpowiednie do tego stanu normy prawne. Stan własności i klasyfikacja nieruchomości zostały ustalone przede wszystkim na podstawie informacji złożonej przez Stronę i aktów notarialnych. Prawidłowe są również stawki podatku, zastosowane przez organ pierwszej instancji - wynikają one wprost z uchwały nr XLII/1301/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 23 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2009 r. Uchwała ta jest źródłem prawa, do stosowania którego zobowiązane są organy administracji, i jako taka nie może być kwestionowana w toku postępowania odwoławczego.
W ocenie organu odwoławczego, przy wydaniu decyzji pierwszej instancji nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Różnica kwoty podatku, o której pisze strona w swym odwołaniu, wynika w ocenie Kolegium z odmiennego traktowania opodatkowanego garażu w przedstawionych wyliczeniach i w decyzjach wymierzających podatek od nieruchomości.
Kolegium wyjaśniło, że kwestia opodatkowania garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, budziła od jakiegoś czasu poważne wątpliwości. Interpretacji przepisów w tej sprawie podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS4/11, którego obszerne fragmenty zostały przytoczone.
W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że Skarżący nabył objęty decyzją lokal mieszkalny wraz z udziałem w gruncie na podstawie umowy notarialnej sporządzonej w dniu [...] czerwca 2009 r. (rep. A nr [...], notariusz A. L.), zaś garaż - umowy notarialnej sporządzonej w dniu [...] czerwca 2009 r. (rep. A nr [...], notariusz A. L.). Opodatkowany garaż stanowi przedmiot odrębnej własności.
Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. w całości, gdyż nie zawiera ona żadnego uzasadnienia merytorycznego i rzeczowego do różnic około trzykrotnego wzrostu podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ustalonego Prezydenta W. Wydział Budżetowo-Księgowy dla [...].
Zdaniem Strony Kolegium nie podjęło żadnych badań, dlaczego podatek od nieruchomości wzrósł blisko trzykrotnie pomimo, że w tym okresie nie nastąpiły żadne przesłanki techniczno-ekonomiczne. A przecież zarówno ten niski podatek, jak i ten trzykrotnie wyższy ustalał ten sam właściwy Organ, tj. Agenda Prezydenta W..
Dziesięciostronicowe uzasadnienie do w/w decyzji zawiera wiele błędnych pojęć przyjmując za główną tezę pojęcia "garażu", natomiast przedmiotowe postępowanie dotyczy "miejsca postojowego", co jest jednoznacznie zapisane w dokumentacji techniczno-formalnej M. a stan prawny określony w akcie notarialnym jest współwłasnością do 1/120 części garażu.
Zarówno stan prawny jak i stan techniczny przedmiotu postępowania nie był brany pod uwagę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Trzyletni okres udzielania odpowiedzi prawdopodobnie spowodował, iż Kolegium posłużyło się m.in. nie odpowiednimi przepisami z roku 2010 i 2011 do wydania przedmiotowej decyzji co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Ponadto Sąd Najwyższy ogłosił publicznie na kolumnie wewnętrznej swojego budynku treść paremii: Nr 63 "Lex retro non agit".
Nadto w piśmie procesowym złożonym przed rozprawą Strona wskazała, iż przyjęta w zaskarżonej decyzji powierzchnia miejsca postojowego jest nieprawidłowa i wynika z wadliwej informacji udzielonej przez spółdzielnię mieszkaniową.
Mając powyższe na uwadze Strona stwierdziła, że skarga jest w pełni zasadna.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Skarga jest zasadna choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty Sąd uznał za uzasadnione.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja narusza art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r., poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji powinny być podstawą wymierzania podatku od nieruchomości. Brzmienie art. 21 prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, i w przyszłości - o budynku - L., "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24-31.
Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe nie zgromadziły danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotu opodatkowania. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyznał, iż stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie informacji złożonej przez Skarżącego i aktów notarialnych.
Jednakże w ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tak zgromadzony materiał dowodowy nie był wystarczający dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Natomiast dane z ewidencji gruntów i budynków pozwoliłyby na uzyskanie wiążących dla organów podatkowych danych odnośnie choćby kwestionowanej przez Skarżącego powierzchni garażu.
A zatem organ podatkowy ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie do uzyskania danych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i na ich podstawie dokonania prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r.
Sąd nie podziela natomiast zarzutów skargi dotyczących stawki podatku od nieruchomości jakiej podlega garaż należący do Skarżącego.
Z akt sprawy wynika bowiem, że garaż ten stanowi przedmiot odrębnej własności Skarżącego. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FSP-4/11 stwierdził, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.
Sąd orzekający w tym składzie podziela stanowisko zawarte w powołanej wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 tej ustawy procesowej.