Uzasadnienie
Adw. W. I. ustanowiony w sprawie pełnomocnikiem z urzędu skarżącej – H. M., wyznaczona w sprawie przez ORA pismem z 6/12/2017 r. w wykonaniu postanowienia Sądu, wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że koszt tej pomocy nie został zapłacony ani w całości, ani w części.
Wniosek powyższy został pismem z 22/6/2018 r., popierającym skargę i udziałem w rozprawie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także zapoznanie się z aktami sprawy, sporządzanie pism procesowych, popieranie skargi czy opinii o braku podstaw skargi kasacyjnej. Obowiązkiem referendarza sądowego w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy pomoc prawna została rzeczywiście udzielona.
Jak wynika z akt sprawy spełnione zostały przesłanki do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia, ponieważ pełnomocnik z urzędu podjął czynności w celu świadczenia stronie pomocy z urzędu: m.in. dwukrotnie zapoznał się z aktami sprawy i sporządził pismo procesowe w sprawie. Czynności te nie zostałyby dokonane, gdyby pełnomocnik z urzędu nie został ustanowiony w sprawie.
Brak też jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia poglądu, że pomoc prawna nie została udzielona: nie wynika to ani z analizy sposobu działania pełnomocnika, ani z oświadczeń strony. Stąd brak jest – ale w ocenie referendarza sądowego – przesłanek do odmowy przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jak też do zastosowania instytucji z art. 250 § 2 P.p.s.a. Zdaniem urzędnika sądowego cofnięcie skargi przez Stronę nie jest przeszkodą dla przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi – jeżeli w aktach sądowych pozostały wyrazy czynności podjętych w celu świadczenia pomocy prawnej – ponieważ pełnomocnik z urzędu nie może ponosić konsekwencji ekonomicznych obranej przez Stronę taktyki procesowej, jak też wyborów życiowych.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714, dalej – "rozporządzenie").
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Jak stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, wynagrodzenie w w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8. Skoro wartość przedmiotu sporu wynosi 1386 zł, to wynagrodzenie wynosi 180 zł (8 pkt 2 rozporządzenia. Należny podatek od towarów i usług od tej kwoty wynosi 41 zł 40 groszy. (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.