Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 września 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie pierwszym uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] stycznia 2010 r. nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2006r. W punkcie drugim stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. W punkcie trzecim zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz V. S.A. z siedzibą w W. kwotę 26 280 zł (słownie: dwadzieścia sześć tysięcy dwieście osiemdziesiąt złotych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W punkcie 3 sentencji wydanego w niniejszej sprawie wyroku oczywiście błędnie wpisano "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej" zamiast "zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W.".
Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Z akt niniejszej sprawy oczywiście i jednoznacznie wynika, iż organem którego decyzja była zaskarżona do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie jest Dyrektor Izby Celnej w W., i to od niego Sąd zasądził zwrot kosztów postepowania.
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.