Uzasadnienie
Skarżący – J.R. 25 października 2013 r. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r.
W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja stanowi o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązanie podatkowe w wysokości ponad 20.000 zł z odsetkami. Ponadto wskazał, że równocześnie toczy się postępowanie w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., którą organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe Skarżącemu w wysokości 91.583 zł. Wskazane kwoty znacznie przekraczają możliwości płatnicze przeciętnego człowieka w wieku i sytuacji życiowej Skarżącego. Skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi w tak znacznej kwocie, ani rzeczami, które mógłby zbyć bez uszczerbku dla zaspokojenia codziennych, podstawowych potrzeb swoich i własnej rodziny. Podkreślił, że skutek takiej sprzedaży byłby nieodwracalny - nawet gdyby okazało się, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, sprzedane rzeczy byłyby nie do odzyskania. Zdaniem Skarżącego uzasadnione jest przyjęcie, że konieczność wyłożenia wskazanych kwot jest dla przeciętnego człowieka, w tym dla Skarżącego, ciężarem nie do udźwignięcia.
Z tego względu do czasu rozpoznania skargi uzasadnione jest udzielenie Skarżącemu ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż tylko taki środek jest w stanie uchronić go przed nieodwracalnymi następstwami ewentualnej egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Poza ogólnikowym stwierdzeniem, że Skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi w tak znacznej kwocie, ani rzeczami, które mógłby zbyć bez uszczerbku dla zaspokojenia codziennych, podstawowych potrzeb swoich i rodziny, nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób czy rzeczywiście uiszczenie określonych decyzjami kwot zobowiązań podatkowych spowoduje np. konieczność zbycia ruchomości bądź nieruchomości będących własnością skarżącego.
Skarżący nie uprawdopodobnił także swoich twierdzeń jakimikolwiek dowodami. Z przedstawionych przez Skarżącego argumentów nie wynika aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowałoby trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby mieć wpływ na jego życie lub zdrowie. Skarżący jedynie w sposób ogólny powołał się na swoją sytuację finansową, co nie pozwala wystarczająco ocenić, czy zachodzi postawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji