Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia[...] stycznia 2006 r. nr [...], którym zawieszono postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do skarżącego J. K..
Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...]– [...] prowadził w stosunku do J. K. egzekucję administracyjną zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy od lutego do czerwca 2000 r. i odsetek od tych zobowiązań, które zostały określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]maja 2003 r. nr [...].
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2003 r. nr [...].
Po stwierdzeniu nieważności wskazanej powyżej decyzji organu kontroli skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. działając jako wierzyciel należności określonych tą decyzją, wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. działającego, jako organ egzekucyjny o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.e.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu na żądanie wierzyciela.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zawiesił prowadzone w stosunku do skarżącego postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że z wnioskiem o zawieszenie postępowania wystąpił wierzyciel egzekwowanej wierzytelności w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji określającej egzekwowane zobowiązania podatkowe.
Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym podnosił, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji organu kontroli skarbowej, na podstawie której prowadzona była egzekucja postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone a nie zawieszone. Skarżący wskazywał, że po stwierdzeniu nieważności decyzji wymiarowej przestała istnieć podstawa egzekwowanego obowiązku i zaległości podatkowe nie były wymagalne.
Oprócz tego skarżący złożył do organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie prowadzonej w stosunku do niego egzekucji, który umotywował stwierdzeniem nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], na podstawie której zostały wystawione wskazane na wstępie tytuły wykonawcze.
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., którym organ zwiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji stwierdził, że wniosek wierzyciela o zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest wiążący dla organu egzekucyjnego. Ponadto organ wskazał, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia decyzja wymiarowa organu kontroli skarbowej na powrót funkcjonowała w obrocie prawnym, gdyż Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...]lutego 2006 r. stwierdził nieważność swej decyzji z dnia [...]listopada 2005 r. nr [...], którą stwierdzono nieważność wymienionej decyzji wymiarowej.
Na postanowienie organu drugiej instancji J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisu art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Skarżąca podnosiła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w momencie składania wniosku o zawieszenie postępowania nie był wierzycielem egzekwowanej wierzytelności, gdyż wierzytelność ta nie istniała dlatego, że decyzja którą ją określono została wyeliminowana z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności. Dlatego organ egzekucyjny bezzasadnie uznał złożony wniosek jako wniosek wierzyciela o zawieszenie postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że po wydaniu przez Generalnego Inspektora Kontroli skarbowej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., którą organ ten stwierdził nieważność swej decyzji z dnia [...]listopada 2005 r. nr [...], organ egzekucyjny podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Strona skarżąca w skardze bezzasadnie twierdzi, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie pochodził od wierzyciela. Tytuły wykonawcze na podstawie, których prowadzono w stosunku do skarżącej postępowanie egzekucyjne zostały wystawione przez Urząd Skarbowy W., a zatem to ten organ na podstawie art. 1a pkt 13 u.p.e.a. należało uznawać za wierzyciela egzekwowanych wierzytelności. Uprawnienia tego organu od dnia 1 września 2003 r. na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.03.137.1302) przejął Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Skoro w rozpoznanej sprawie funkcjonowały w obrocie prawnym tytuły wykonawcze wystawione przez organ, którego uprawnienia przejął Naczelnik Urzędu Skarbowego W. to organ ten w tym postępowaniu był wierzycielem.
Wniosek o zawieszenie postępowania, o którym mowa w art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jest wiążący dla organu egzekucyjnego niezależnie od przyczyn zawieszenia na które powołuje się wierzyciel (por. D. Jankowiak Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, Wrocław 2005, s. 405 i nast.). Strona, która uważa, że postępowanie powinno zostać umorzone może złożyć do organu wniosek w tym przedmiocie, co też w rozpoznanej sprawie skarżąca uczyniła. W wyniku rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania organ na podstawie art. 59 § 4 u.p.e.a. wydaje postanowienie, na które na podstawie art. 59 § 5 u.p.e.a. przysługuje zażalenie. Postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego.
Z tego względu należało stwierdzić, że zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy strona twierdzi, że podlega ono umorzeniu, nie ogranicza możliwości dochodzenia przez stronę prawa do umorzenia postępowania.
Należy podkreślić, że organ drugiej instancji rozpatrując zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania, rozpatruje sprawę od nowa i nie ogranicza się tylko w tym zakresie do zbadania zarzutów podniesionych w zażaleniu. Te kompetencje organu drugiej instancji wynikają z treści przepisów art. 138 § 1 pkt 1 –3 k.p.a., które na podstawie art. 144 k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie do postanowień wydawanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Przeniesienie tych kompetencji organu drugiej instancji na grunt postępowania administracyjnego wynika z treści art. 18 u.p.e.a., który stanowi " jeżeli przepisy niniejszej ustawy (u.p.e.a.) nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego".
Zatem uwzględniając obowiązek rozpoznania sprawy przez organ od nowa należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ drugiej instancji zasadnie przyjął, że po przywróceniu decyzji wymiarowej do obrotu prawnego, wskutek stwierdzenia nieważności decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], którą tę decyzję wymiarową z obrotu prawnego wyeliminowano, zarzuty strony skarżącej, według których wniosek o umorzenie postępowania nie pochodził od wierzyciela należało uznać za bezzasadne. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia decyzja wymiarowa na powrót funkcjonowała w obrocie prawnym i wierzycielem określonych nią kwot był Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Spowodowane to było tym, że wymieniona decyzja Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2005 r. została na mocy, co prawda nieprawomocnej, decyzji tego organu z dnia [...]lutego 2006 r. usuniętą z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności.
Organ egzekucyjny drugiej instancji, gdyby nawet uznał za zasadne zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą w zakresie braku wierzyciela w dniu złożenia wniosku o zawieszenie postępowania i stwierdził, że postanowienie organu pierwszej instancji z tego powodu należało uchylić, to i tak nie mógłby umorzyć postępowania egzekucyjnego, gdyż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia decyzja z dnia [...] listopada 2005 r., którą Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził nieważność decyzji wymiarowej na, której strona skarżąca opierała swój główny zarzut w zakresie obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego, już nie funkcjonowała w obrocie prawnym, gdyż stwierdzono jej nieważność.
Decyzja Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2006 r., którą organ ten stwierdził nieważność swojej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r., stwierdzającej nieważność decyzji wymiarowej, w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie była ostateczna. Zatem w sprawie istniał stan niepewności co do dalszego funkcjonowania w obrocie decyzji wymiarowej na podstawie, której prowadzono egzekucję. W takiej sytuacji zawieszenie postępowania egzekucyjnego było ze wszech miar zasadne i pożądane do czasu ostatecznego wyjaśnienia kwestii funkcjonowania decyzji wymiarowej w obrocie prawnym. W przypadku utrzymania w obrocie prawnym wymienionej decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...]lutego 2006 r. decyzja wymiarowa funkcjonowałaby w obrocie prawnym i stanowiłaby podstawę prowadzonej egzekucji i brak byłoby przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, na którą powoływała się strona skarżąca. Zatem do czasu rozstrzygnięcia tych kwestii, postępowania winno pozostać w stanie zwieszania i dlatego zaskarżone postanowienie należało uznać za zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.