Uzasadnienie
Pismem z 4 stycznia 2008 r. skarżący – M. i L. S. złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 14 lutego 2008 r., skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2 000 zł.
Postanowieniem z dnia 25 marca 2008 r. Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak uiszczenia przez skarżących wpisu sądowego.
Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2008 r. skarżący L. S. zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Do wniosku załączył potwierdzenie uiszczenia opłaty w wymaganej wysokości. Wyjaśnił, wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawach III SA/Wa 286/08 i III SA/Wa 287/08 dotarły jednocześnie. Pism tych skarżący nie odebrał osobiście lecz inna osoba nie posiadająca rozeznania w tej sprawie. Osoba ta nie ma upoważnienia do odbioru przesyłek poleconych, zwłaszcza sądowych. Mimo tego korespondencja została tej osobie wydana. Sądząc, ze względu na zbliżoną treść pism, że wezwanie to zostało przesłane dwukrotnie, przekazała tylko jedno z nich, a drugie wpięła do segregatora. Skarżący w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi zorientował się, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.
Skarżący do wniosku załączył oświadczenie M. Z., z którego wynika, że pod koniec lutego – ok. 20 lutego 2008 r. odebrała dwie przesyłki z WSA, adresowane do L.S.. Nie jest uprawniona do odbioru tego rodzaju pism, ale ponieważ zajmuje się odbiorem i segregowaniem poczty, to nie miała problemów z przyjęciem pisma. Przesyłki wydawały się identyczne, a jako adresaci byli wymienieni zarówno L. S. jak i jego żona. Pani M. Z., była pewna, że został przesłany dwukrotnie ten sam dokument, dlatego jeden oddała skarżącemu, a drugi wpięła do segregatora aby się nie zagubił. Nie wiedziała, że są to dwa dokumenty i jakie mają znaczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwaną dalej "p.p.s.a." Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o przywróceniu, albo odmowie przywrócenia terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w tym postępowaniu w terminie bez swojej winy. Warunkiem przywrócenia terminu jest przede wszystkim złożenie wniosku w tym przedmiocie w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Wskazać należy, że ustawodawca nie określił kryteriów oceny zachowania strony (co do wykazania braku winy), co oznacza, że kwestia ta pozostawiona została uznaniu Sądu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być zatem oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. Jednakże przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego nawet wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublik.). Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowym wskazywano na okoliczności, które nie uzasadniały przywrócenia terminu - były to między innymi niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1117/ 99, niepubl.), czy nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/ Łd 153/97, LEX nr 37127).
W związku z powyższym, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do podjęcia czynności procesowej.
Przede wszystkim kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu administracyjnego, którym posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niedochowaniu terminu. Pracodawca zatrudniając pracowników dokonuje pewnego wyboru. Wybór ten był związany z ponoszeniem ryzyka za nieprawidłowości w wykonaniu przedmiotowej czynności.
Przekładając powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie do przyjęcia jest argumentacja skarżącego, który uzasadniając swój brak winy w niedochowaniu terminu ceduje odpowiedzialność za to uchybienie na swojego pracownika, próbując przy tym wyłączyć swoją winę. Skarżący wnosząc skargę do WSA jako adres do korespondencji (k-4 akt sądowych) wskazał adres pod którym prowadzi działalność gospodarczą. Wskazując taki adres, powinien liczyć się z sytuacją, że jego prywatną korespondencję będą odbierać jego pracownicy. W takich okolicznościach, musi przejąć negatywne konsekwencje wszelkich działań swoich pracowników, w tym przekonanie, że Sąd dwukrotnie przesłał stronie przesyłkę o tej samej treści. Należy podkreślić, że nie ulega wątpliwości, iż osoba która odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego była w tym okresie pracownikiem skarżącego. Świadczy o tym pieczątka, umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania (k-43 akt administracyjnych), z informacjami dotyczącymi działalności gospodarczej skarżącego oraz oświadczenia strony skarżącej i M. Z., iż "zajmuje się odbiorem i segregowaniem poczty".
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.
Sygn. akt III SA/Wa 287/08
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. i L. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
Doręczając orzeczenie Sąd pouczył skarżącego, że od postanowienia odrzucającego skargę, kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem za pośrednictwem sądu pierwszej instancji oraz, że skargę kasacyjną powinien sporządzić pełnomocnik będący adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym.
Odpis postanowienia wraz ze stosownym pouczeniem co do środków zaskarżenia, skarżący otrzymał w dniu 28 marca 2008 r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2008 r. do Sądu zostało wniesione "zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Z uwagi na fakt, że od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2008 r. przysługiwał środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, pismo skarżącego z dnia 2 kwietnia 2008 r. potraktować należało jako skargę kasacyjną od zapadłego postanowienia, na co również wskazuje treść złożonego pisma.
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną, a także skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Stosownie do art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Może być ona również sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych, a w sprawach własności przemysłowej - przez rzecznika patentowego.
Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 175 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym możliwe jest sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę (jej przedstawiciela lub pełnomocnika) będącą sędzią, prokuratorem, notariuszem albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, albo przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy wnoszą oni skargę kasacyjną.
Sąd doręczając skarżącemu odpis postanowienia z dnia 25 marca 2008 r. pouczył go o możliwości, terminie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym albo doradcą podatkowym.
W przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną sporządził i podpisał osobiście skarżący L. S., w związku z czym złożona przez niego skarga kasacyjna jako naruszająca postanowienia powołanego powyżej art. 175 p.p.s.a. dotknięta jest brakiem uzasadniającym odrzucenie przedmiotowej skargi - zgodnie z przepisem art. 178 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.