Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 października 2011 r. III SA/Wa 2897/10 Sąd przyznał E.Z.– dalej jako uczestnik postępowania - prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego oraz zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z 15 listopada 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła r.pr P. T. pełnomocnikiem skarżących.
Pełnomocnik z urzędu złożył do Sądu opinię prawną z 5 grudnia 2011 r. o celowości wnoszenia skargi kasacyjnej w sprawie.
W wykonaniu wezwania referendarza sadowego pełnomocnik z urzędu przekazał kopie nadania opinii prawnej dla uczestnika postępowania.
Referendarz sądowy wskazuje, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 u.p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 u.p.p.s.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a ze względu na opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04, niepubl.) W ocenie referendarza sądowego, badanie faktu udzielenia pomocy prawnej, o której mowa w art. 250 u.p.p.s.a i w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych (...) oznacza nie tylko analizowanie rodzaju i stopnia aktywności działania pełnomocnika, ale też związku tej aktywności z przedmiotem zawisłej sprawy. Zdaniem referendarza sądowego, przyjęcie za pomoc prawną działań podjętych dla dobra innej osoby z zakresu czynności wykonywanych w badanej sprawie przed sądem (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, dostępne na stronie: http://sjp.pwn.pl/lista.php), nie oznacza utożsamienia pomocy prawnej jedynie z faktem stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie, czy składania przez niego pism procesowych wraz z pełnomocnictwem, ponieważ czynności te nie są istotą pomocy prawnej i tym samym mogą nie gwarantować zachowania standardu pomocy prawnej wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika.
Istotą pomocy prawnej, pomijając zagadnienia związana z opinią o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego) jest rzetelna i umocowana w dorobku prawnym porada prawna, jak i przystający do wskazanych standardów sposób reprezentacji przez pełnomocnika przed sądem. Przy czym wynagrodzenie za opinię prawną dotycząca celowości wniesienia środka zaskarżenia może być przyznane jeśli strona miała możliwość zapoznania się z tą opinią w rozsądnym terminie.
Referendarz Sądowy uznał, że przedstawienie kopii dowodu nadania z dnia 7 grudnia 2012 r. na poprawny adres opinii prawnej z 5 grudnia 2012 r. zabezpiecza prawo strony do zapoznania się z treścią opinii i jest wyrazem realizacji prawa dostępu do Sądu.
Mając na uwadze rodzaj sprawy – niedopuszczalność odwołania – w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), podstawę ustalenia wysokości kwoty wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Mając na uwadze lit b pkt 2 ust 2 tego przepisu, zgodnie z którym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na 180,- zł.
Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 15 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia, należało stwierdzić, jak w sentencji.