Uzasadnienie
Po doręczeniu K. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") wezwania do wpisu od skargi w niniejszej sprawie, w piśmie z dnia 2 października 2017 r. Spółka złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 12 października 2017 r. wezwano Skarżącą do nadesłania wypełnionego formularza PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano ją do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano Skarżącej formularz PPPr.
Wezwanie zostało prawidłowo doręczone Spółce w dniu 16 października 2017r.
W odpowiedzi Skarżąca przesłała pismo z dnia 23 października 2017 r., do którego dołączyła wprowadzenie do sprawozdania finansowego za 2015-2016, zeznania podatkowe CIT-8 za 2015-2016, bilans, rachunek zysków i strat za 2015 r., deklarację VAT-7 za grudzień 2016 r. Do pisma tego nie załączyła jednak formularza PPPr.
Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 15 listopada 2017 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia podnosząc, że wskutek przeoczenia wniosek nie został złożony na prawidłowym formularzu PPPr, lecz wniosek tan zawierał wszelkie przewidziane prawem elementy dla pisma procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.).
Sąd nie stwierdza podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Jest ono prawidłowe, albowiem Skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wypełnionego formularza PPPr. Na mocy art. 257 p.p.s.a. ten brak formalny uniemożliwił referendarzowi sądowemu merytoryczne rozpoznanie wniosku.
W tym miejscu należy wskazać, że kwestia przyznania Skarżącej prawa pomocy zostanie rozstrzygnięta ponownie przez Sąd, ponieważ Skarżąca przy sprzeciwie nadesłała formularz PPPr, który został zarejestrowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wobec wszystkich powyższych okoliczności, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.