Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 października 2014 r. zwolniono Skarżącego M.P. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczony został P. U.. Ten na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. zgłosił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów udzielonej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 15 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
W piśmie z 3 czerwca 2015 r. pełnomocnik wniósł o uzupełnienie tego wyroku o postanowienie dotyczące przyznania zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismo to potraktowano jako wniosek o przyznanie wynagrodzenia.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, wykonania ich fotokopii, stawiennictwa na rozprawie oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu podatkowym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.