Uzasadnienie
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] października 2014r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej – G.K., byłego członka zarządu spółki G. S.A. za zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za maj 2010r. i odsetki za zwłokę od powyższych należności obliczone na dzień ogłoszenia upadłości, solidarnie ze Spółką i drugim byłym członkiem zarządu I.C..
W wyniku złożonego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W., w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów o właściwości, decyzją z dnia [...] marca 2015r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi podatkowemu, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W..
Pismem z dnia 18 czerwca 2015r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015r. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.
Decyzją wydaną w dniu [...] sierpnia 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia[...] marca 2015r.
Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, Skarżąca w dniu 21 września 2015r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o odrzucenie skargi, wyjaśniając, że została ona złożona przedwcześnie, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służą od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015r. ponadto wyjaśnił, że zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie w kwestii przysługującego prawa zaskarżenia. Zamiast informacji o przysługującym prawie do złożenia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, zawierała informację o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w myśl § 2 wskazanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że o ile wskazane wymogi nie zostaną zachowane skarga nie jest dopuszczalna.
Jak wynika z przekazanych Sądowi przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. (organu pierwszej instancji) z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2015r.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.). Należy wskazać, iż sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności są sprawami podlegającymi rozpatrzeniu zgodnie z przepisami działu IV O.p. Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada dwuinstancyjności (art. 127 O.p.), która dotyczy również postępowania w trybach nadzwyczajnych. Zgodnie z dyspozycją art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Skarżącej przysługiwało odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Stwierdzić należy tym samym, iż Skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
O spełnieniu warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. można bowiem mówić dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Skarga na decyzję organu I instancji jest zatem niedopuszczalna.
W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest również wskazanie, że organ błędnie pouczył Skarżącą o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Fakty te nie mogą jednak mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Błędne pouczenie strony przez organ mogłoby stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.