Uzasadnienie
Skarżąca – D. sp. z o.o. z siedzibą w W., wnioskiem zawartym w skardze z dnia 6 września 2016 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że zapłata kwoty przedmiotowego podatku wraz z odsetkami naruszy jej płynność finansową i będzie skutkować niemożliwością uregulowania zobowiązań wobec kontrahentów. Wzrost dodatkowych kosztów może w rezultacie doprowadzić do jej upadłości. Do skargi dołączyła wydruk płatności wynagrodzeń dotyczących umów o dzieło za 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
Skarżąca we wniosku wskazała jedynie, że zapłata kwoty przedmiotowego podatku wraz z odsetkami może doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody przez naruszenie jej płynności finansowej, a w rezultacie może spowodować upadłość. Dołączona przez Skarżącą do skargi dokumentacja dotycząca wypłat wynagrodzeń jest nieaktualna (dotyczy wynagrodzeń za 2009 r.). Skarżąca nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżąca nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia.
W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.
Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś Skarżąca nie wykazała.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z natury obowiązku nałożonego na mocy decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że zaległości podatkowe były niezasadne, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być jej zwrócone. Z tego względu nie zaistniały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki ochrony tymczasowej.
Uwzględniając powołane wyżej przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała w sposób wystarczający, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby spowodować powstanie znacznej szkody. Tym samym Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.