Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 2 lipca 2018 r., P.K. (dalej jako "Skarżący") zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.
Powyższy wniosek zawierał braki formalne. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 lipca 2018 r. zobowiązano Skarżącego do ich usunięcia przez wypełnienie rubryk o numerach od 5 do 11 złożonego formularza PPF lub ponowne nadesłanie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wypełnionego zgodnie z pouczeniem zawartym na jego czwartej stronie. Na wykonanie wezwania zakreślono termin 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 23 lipca 2018 r.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2018 r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że narusza ono przepisy art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na fakt, że Skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
Jak stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei art. 257 P.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżący nie wypełnił rubryk formularza PPF od 5 do 11. W związku z powyższym właściwie został zobowiązany w wezwaniu z dnia 12 lipca 2018 r. do ich prawidłowego wypełnienia.
Jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest rzekomy brak prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Powyższe twierdzenie Skarżącego nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia formularza PPF została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 23 lipca 2018 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 110 akt sądowych) widnieje podpis pełnomocnika Skarżącego. Pełnomocnik jest prawidłowo umocowany do reprezentowania Skarżącego na mocy pełnomocnictwa z dnia 24 maja 2018 r. dołączonego do akt sprawy (k. 93 akt sądowych).
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 260 § 3 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie