Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "DIC") czterema decyzjami z [...] maja 2008 r. nr: [...], [...], [...], [...] utrzymał w mocy cztery decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2006r oraz [...] grudnia 2006 r. określające P. sp. z o.o. w W. (dalej "Skarżąca") prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów (dalej "VAT") objętych zgłoszeniami celnymi. Powodem ich wydania było obniżenie wartości celnej importowanych towarów skutkujące zmniejszeniem podstawy opodatkowania VAT, a w konsekwencji jego określenie w wysokości niższej niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Przedmiotem kontrowersji było m.in. czy możliwe jest wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe po upływie terminu przedawnienia, gdy zobowiązanie wygasło wcześniej, na skutek jego zapłaty.
Na rozprawie przeprowadzonej 12 grudnia 2008 r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1820/08, III SA/Wa 1821/08, III SA/Wa 1822/10 oraz III SA/Wa 1823/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 1820/08.
W tym samym dniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na ww. decyzje DIC stwierdził, że skoro zobowiązanie w VAT powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej "O.p."), wygasło w całości z chwilą zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Wydanie więc zaskarżonej decyzji, określającej wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem i wyrokiem z 13 października 2010r. uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ - wbrew interesowi prawnemu podatnika - nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.
DIC przed terminem rozprawy, wyznaczonym na 18 stycznia 2010r., czterema decyzjami z [...] i [...] grudnia 2010r. nr: [...], [...], [...], [...] na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił w całości skargi Skarżącej i zgodnie z żądaniem zawartym w skargach uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Zgodnie ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru decyzje w/w zostały doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 15 i 20 grudnia 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a.,, stanowi że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił, wydając decyzje z [...] i [...] grudnia 2010r. Z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestał więc istnieć przedmiot skargi, jakimi były decyzje z [...] maja 2008r.
Sąd, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa Skarżącej. Wobec tego postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym stanowi punkt 1 sentencji.
Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził zatem na jej rzecz koszty postępowania sądowego w kwocie równiej sumie uiszczonych przez nią wpisów, opłat skarbowych od dokumentów pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego. O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).