Uzasadnienie
Skarżący P. P. zwrócił się na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł że fakty istotne dla rozstrzygnięcia wniosku podał w sprawie III SA/Wa 2280/09, w której zwolniono go z obowiązku zapłaty wpisu w kwocie 100 zł. Dodał że obecnie jego sytuacja jest identyczna. Na Skarżącym ciążą zobowiązania z tytułu licznych kredytów - łącznie ok. 100.000 zł. Ciążą na nim również alimenty. Te okoliczności, jak również niskie dochody, koszty utrzymania swoje i związane ze szkołą córki nie pozwalają na uiszczenie kosztów sądowych. Skarżący prowadzi działalność z której dochód określił na kwotę 1.100-1.300 zł. Nie posiada żadnego majątku. Gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący przesłał pismo w którym powtórzył że wszelkie informacje na temat sytuacji finansowej przedstawił w sprawie III SA/Wa 2280/09. Skarżący nie dysponuje zeznaniami podatkowymi, gdyż opodatkowany jest w formie karty podatkowej w wysokości 228 zł miesięcznie. Nie prowadzi z nikim gospodarstwa domowego. Płaci alimenty na córkę w kwocie 500 zł. Dodatkowo opłaca obiady szkolne, kartę miesięczną, komitet rodzicielski, korepetycje, j. angielski oraz zakup przyborów szkolnych – łącznie 450 zł. Skarżący wymienił jakie kwoty zobowiązań na nim ciążą: kredyt odnawialny (22.500 zł), zadłużenie wobec ZUS (43.000 zł), przegrana sprawa karna (16.000 zł), przegrana sprawa cywilna (600 zł), trzy inne sprawy (ok. 1.500 zł), telefon (170-200 zł), paliwo (1.200-1.500 zł), OC (181 zł kwartalnie), użyczenie i eksploatacja auta (350 zł), składka na korporację (912 zł), "KTP/2/5616" (14.674,10 zł), zaległości podatkowe (60.000-70.000 zł), sprawa karna (1.400 zł). Skarżący nie posiada żadnego majątku. Kwota uzyskana ze sprzedaży samochodu pokryła zobowiązanie wobec PZU S.A.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie. Wobec tego pochodzące od niej informacje na temat jej możliwości płatniczych, powinny być na tyle szczegółowe, by możliwa była ocena rzeczywistej kondycji finansowej strony.
Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący nie wykonał w pełni wezwania referendarza sądowego. Nie nadesłał deklaracji VAT-7. Nie podał też jakoby nie był podatnikiem podatku VAT. Tymczasem deklaracje te pozwoliłyby zorientować się w rozmiarze prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Zwłaszcza że z uwagi na formę opodatkowania, nie składa on zeznań rocznych. Skarżący nie przedstawił zestawienia wysokości dochodów i kosztów ich uzyskania. Nie udokumentował wysokości wydatków. Nie nadesłał też dokumentacji potwierdzającej fakt spłaty "licznych kredytów". Nie przesłał wyciągów z rachunków bankowych. Nie wskazał także iż takowych nie posiada.
Nie udzielił informacji na temat zajmowanego mieszkania, a konkretnie tego do kogo ono należy. Adresem tego mieszkania jako miejscem zamieszkania posługuje się zarówno Skarżący, jak i M. P. Tymczasem żadne z nich nie wskazało tego mieszkania jako składnika swojego majątku.
Przyznanie prawa pomocy następuje na wniosek strony, zatem to w jej interesie leży całościowe przedstawienie swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej. W przeciwnym razie musi się ona liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami. Skarżący nie przedstawił wszystkich żądanych informacji i dokumentów, wobec czego niemożliwym uczynił weryfikację swoich twierdzeń o trudnej sytuacji materialnej i braku środków finansowych, z których mógłby pokryć należności sądowe.
Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.