Uzasadnienie
E. Sp. z o.o. (dalej zwana: Skarżącą) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 3 czerwca 2014 r. uznającą stanowisko Skarżącej wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe.
Przy piśmie z 17 lipca 2015 r. Minister Finansów przesłał interpretację indywidualną z 17 lipca 2015 r. wydaną w wyniku uwzględnienia skargi.
Pełnomocnik Skarżącej pismem z 28 lipca 2015 r. cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że w związku ze zmianą przez organ interpretacji indywidualnej i uznanie stanowiska Skarżącej za prawidłowe skarga stała się bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek Skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność ich cofnięcia, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.