Uzasadnienie
Pismem z 28 lipca 2014 r. Skarżąca J. H. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w przypadku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że z uwagi na brak środków pieniężnych nie jest w stanie uregulować należności podatkowej wynikającej ze wspomnianej decyzji. Natomiast zajęcie rachunku bankowego w celu jej wyegzekwowania skutecznie uniemożliwi kontynuowanie jednoosobowej działalności gospodarczej, a co za tym idzie odetnie Skarżącej jedyne źródło utrzymania. Skarżąca zwróciła też uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. w sprawie SK 18/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym ciąży obowiązek wskazania okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
W niniejszej sprawie takie okoliczności Skarżąca wskazała, co zasadnym czyni jej wniosek. Przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji i w rezultacie egzekucja, w chwili obecnej, zobowiązania podatkowego w wysokości 107.774 zł może bowiem uniemożliwić kontynuowanie działalności gospodarczej, a w dalszej perspektywie doprowadzić do pozbawienia Skarżącej jedynego źródła utrzymania.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.