Uzasadnienie
A. S.A. z siedzibą w G. następca prawny E. Sp. z o.o. wystąpiła do WSA w Warszawie 26 marca 2008 r. ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2008 r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2006 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W skardze Spółka zwróciła się o uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz przepisów postępowania: art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.
Przed rozpoznaniem przez Sąd ww. skargi, Dyrektor Izby Celnej w W. nadesłał do WSA w Warszawie pismo z 29 stycznia 2009 r., informując że [...] stycznia 2009 r. uwzględnił w całości skargę Spółki, na mocy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."). W związku z tym organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania sądowego na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Do pisma została dołączona decyzja z [...] stycznia 2009 r., którą organ odwoławczy uchylił własną, zaskarżoną do Sądu decyzję z [...] lutego 2008 r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2006 r.
Strona skarżąca na rozprawie 2 lutego 2009 r. (dotyczącej innej sprawy) złożyła pismo z tej samej daty, w którym poinformowała Sąd, że otrzymała decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. uchylającą decyzję stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił bowiem zaskarżoną do Sądu własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem Spółki. Uczynił to również w stosownym czasie, tj. do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi strony, stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego został bowiem wyeliminowany akt administracyjny (decyzja), który miał podlegać kontroli Sądu.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis ten bowiem stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe z innej przyczyny również wtedy, gdy organ administracyjny uwzględni skargę w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a.
Z kolei w odniesieniu do wniosku Spółki o zwrot kosztów postępowania Sąd zauważa, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych w rozpoznawanej sprawie, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), należały zarówno wpis stosunkowy od skargi oraz wynagrodzenie radcy prawnego, który reprezentował stronę skarżącą.
Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.