Uzasadnienie
III SA/WA 2988/05
Zaskarżoną decyzją na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997r- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 8 poz.
60) oraz art. 22 ust.1, art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].06.2005r Nr [...] w sprawie określenia R. i R. M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 23.285,90 zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano,iż w/wym podatnicy korzystając z możliwości wspólnego opodatkowania, złożyli w Urzędzie Skarbowym W. zeznanie o wysokości osiągniętych w 1999 roku wspólnych dochodów na druku PIT-33 w którym wykazali do zapłaty podatek dochodowy w kwocie 11.100,50 zł.
Z akt sprawy wynika, że Urząd Skarbowy W. postanowieniem z dnia [...].01.2003 r. Nr [...] wszczął postępowanie podatkowe wobec Państwa M. w sprawie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.
Wydawane przez Urząd Skarbowy W. decyzje były kilkakrotnie uchylane przez Dyrektora Izby Skarbowej. Uchylając po raz kolejny decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, Dyrektor Izby Skarbowej zalecił przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wyjaśnienie kwestii budzącej wątpliwości związku z wystawieniem zaświadczeń przez Urząd Skarbowy W..
W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że za 1999 r. R.i R. M. złożyli w dniu 20.04.2000r. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu PIT-33 za 1999 r. w którym wykazali do zapłaty podatek dochodowy w wysokości 11.100,50 zł.oraz stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na deklarowaną podstawę opodatkowania.
Analiza dokumentów źródłowych oraz zapisów prowadzonych urządzeń księgowych wykazała zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez:
- - dwukrotne zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wartości netto faktury nr 1107 z dnia 27.10.1999 r. w kwocie 689,00 zł.,
- - dwukrotne odliczenie kwoty 247,94 zł. stanowiącej sumę składek za poszczególne miesiące roku 1999 jako Fundusz Pracy p. R. M.,
- - dwukrotne odliczenie składki na ubezpieczenie społeczne Państwa M. na łączną kwotę 5113,60 zł.
W oparciu o poczynione ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...].06.2005 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r w wysokości 23.285,90zł.
W odwołaniu od tej decyzji Strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwoty podatku 11.100,50zł. jako oczywistej pomyłki, sprzecznej ze stanem faktycznym i wystawionymi dokumentami, oraz żądają wyjaśnienia, dlaczego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie żąda zapłaty wymienionej kwoty 259,80 zł. pomimo, iż wydał w dniu [...].11.2004 r. postanowienie o wymagalności tej kwoty. Kwestionują wskazaną do zapłaty kwotę 12.856,10 zł jako zaległość podatkową, w skład której zdaniem Stron wchodzą dwie sumy. Jedna to kwota1.755,60zł. jako różnica między podatkiem ze znanym a należnym za 1999 rok do której Strony nie wnoszą zastrzeżeń, oraz druga kwota 11.000,50 zł. wynikająca z zeznania za 1999 r. (rzekomo nie zapłacona w Urzędzie Skarbowym W.).
Zarzucają, że pomimo trzykrotnego uchylania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przez Dyrektora Izby Skarbowej w
W., po raz kolejny Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję o nie zapłaceniu podatku wynikającego z zeznania za 1999 r. w kwocie 11.100,50 zł., w której błędnie powtarza stanowisko, krzywdzące i sprzeczne z wystawionymi wcześniej dowodami. Podnoszą, że zaległość nie istnieje, gdyż są w posiadaniu czterech zaświadczeń o nie zaleganiu z podatkami wydanych przez urzędy skarbowe W. i W.. Wskazują, że Urząd Skarbowy
W. zwrócił im nadpłacony podatek za 2000 r. w wysokości 54.701,90 zł. z bez potrącenia z tej kwoty rzekomej zaległości za 1999 r. w wysokości 11.100,50 zł. Zdaniem Stron jest to kolejny dowód w przedmiotowej sprawie, który wskazuje, że podatek za 1999r. został zapłacony.
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym według ustalonego wzoru w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku. Podatek dochodowy wynikający z zeznania, stosownie do art. 45 ust. 6 tej ustawy, jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Wyjaśnił, że w podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się " technikę samoobliczenia podatkowego. W sytuacji jednak, jeżeli organ podatkowy dokona wszczęcia postępowania podatkowego i ustali, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości albo w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji na podstawie art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
Organ podatkowy określił wysokość zobowiązania za1999 r. po sprostowaniu dokonanych pomyłek, które nie mogą stanowić zgodnie z art. 22 ust.1 ww. ustawy kosztów uzyskania przychodów. r
Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił przy tym uwagę,że w złożonym odwołaniu Strony nie kwestionują wskazanych przez kontrolę podatkową nieprawidłowości powstałych w wyniku księgowania dokumentów przez Biuro Rachunkowe, jak również nie wnoszą zastrzeżeń co do określonej wysokości zobowiązania podatkowego za 1999r. w kwocie 23.285,90zł.
Stwierdził zatem,że skoro Strony nie kwestionują określonej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 1999, lecz kwotę zaległość podatkowej za 1999r., z tego względy należy uznać, iż zarzuty zawarte w odwołaniu nie dotyczą zaskarżonej decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie stwierdził uchybień w zaskarżonej decyzji, która odpowiada określonym zasadom i zawiera wymagane przepisami elementy i z tego względu, potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Natomiast w kwestii istnienia i wymagalności kwoty259,80 zł. oraz wydanego postanowienia z dnia [...].11.2004 wyjaśnił, iż nie dotyczy ono _zaskarżonej decyzji,a zarzuty wykraczają poza zakres postępowania podatkowego zakończonego decyzją określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego za 1999 r. będącej przedmiotem odwołania.
Zważywszy,, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. były wydawane z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej,dlatego też sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia,a właściwym organem podatkowym, zgodnie z art. 18a ustawy Ordynacja podatkowa był Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Gdyby organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W., to taka decyzja byłaby wadliwa i na podstawie art. 247 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa należałoby stwierdzić jej nieważność, gdyż zostałaby wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Ponieważ decyzje wydawane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. były uchylane i przekazywane do ponownego rozpatrzenia pozwoliło to sprostować błędy organów podatkowych.
W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnoszą o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem oraz niezbitymi faktami - dokumentami wydanymi przez podległe temu Dyrektorowi dwa Urzędy Skarbowe: W. i W., ponawiając zarzuty podnoszone w postępowaniu odwoławczym. Podkreślają,że nie wnoszą zastrzeżeń do wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r.lecz nie zgadzają się co do istnienia zaległości w kwocie 11100,50 zł.wykazanej w tej decyzji,mimo przedstawionych dowodów –zaświadczeń o braku zaległości podatkowych – wydanych przez urzędy skarbowe.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał zajęte stanowisko i wniósł o jej oddalenie..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył,co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.Nr 153,poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.,powoływanej dalej jako p.p.s.a.)., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy -art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. Oceny tej dokonuje się według stanu prawnego i na podstawie akt istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto co wymaga podkreślenia, sąd na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W doktrynie podkreśla się, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest - przez wydanie orzeczenia – stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodna z prawem (por. T. Woś Postępowanie Sądowoadministracyjne, PWN Warszawa 1997r., s. 230). Badając czy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie odpowiada prawu, Sąd stwierdził, iż decyzja ta została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa a tym samym nie zachodzą podstawy do jej uchylenia.
W szczególności należy zwrócić uwagę, iż zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z obowiązującym w dniu wydania decyzji, brzmieniem tego przepisu (nadanym przez art. 1 pkt 12lit.a ustawy z dnia 12 września 2002r.(Dz.U.nr 169,poz. 138),jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
Przepis ten zatem stanowił podstawę prawną do wydania przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, wyznaczając granice rozstrzygnięcia,a co za tym idzie również granice rozpoznawanej sprawy wyłącznie do kwestii określenia skarżącym wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych w 1999r.
W sprawie bezsporne jest,że skarżący nie kwestionują określonej przez Urząd Skarbowy W. wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. w kwocie 23.285,90 zł. Na kwotę tą składają się bowiem wykazane w zeznaniu podatkowym przez skarżących: kwota wpłaconych na podatek zaliczek i kwota podatku do zapłacenia (11 100,50 zł) oraz ustalona przez organ podatkowy kwota 1755,60zł. jako różnica między podatkiem zeznanym a należnym za 1999r.,do której skarżący nie wnoszą zastrzeżeń.
W związku z powyższym Sąd uznał za uprawnione stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W.,przedstawione w zaskarżonej decyzji, w tym także,iż zarzuty, które nie dotyczą określonej wysokości podatku dochodowego nie podlegają rozpoznaniu w tym postępowaniu. Wszelkie bowiem kwestie związane z zapłatą, w całości czy w części podatku,istnienia czy też nieistnienia zaległości z tego tytułu i wydawanych zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach nie należą do przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia,wydanego w oparciu o art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.