Uzasadnienie
Skarżąca – N. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013r. w przedmiocie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 grudnia 2013r, pismem z dnia 12 grudnia 2013r., Skarżącą wezwano do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej w dacie jego udzielenia.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. pism (karta nr 12 akt sądowych) - zawierającego wezwanie do usunięcia braków formalnych - wynika, że zostało ono odebrane przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 16 grudnia 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej: "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Sąd stwierdza, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zawierało prawidłowe pouczenia o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w wyznaczonym terminie i wezwanie to skutecznie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej na adres do doręczeń wskazany w skardze, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwań, tj. w dniu 17 grudnia 2013 r. Termin ten upłynął z dniem 23 grudnia 2013r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Do dnia 23 grudnia 2013r. Skarżąca powinna zatem uzupełnić braki formalne skargi, czego jednakże, jak wynika z akt sprawy, nie uczyniła.
Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Podkreślić trzeba, iż wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące (katalog zamknięty), a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone powyżej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych i zostanie odrzucona w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność, gdy jest on podjęty w indywidualnej sprawie, skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013r., wydane m. in. na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - zwanej dalej "O.p.", którym uznano ponaglenie Skarżącej za bezprzedmiotowe.
Należy zauważyć więc, że ponaglenie jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym, przysługującym na bezczynność organu administracyjnego. Natomiast postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem dokonanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami podatkowymi. Postanowienie wydane w trybie art. 141 O.p. nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010r., sygn. akt II GSK 1350/10).
Wskazać należy, iż postanowienie wydane w trybie art. 141 O.p. nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Ponadto na postanowienie, wydane w trybie art. 141 O.p., nie przysługuje środek zaskarżenia, ponieważ nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące zażaleń, zamieszczone w art. 236-239 O.p. Stanowisko takie również ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2008r., sygn. akt SAB/Gl 17/07). W ocenie Sądu, postanowienie wydane w trybie art. 141 O.p. nie jest zatem objęte zakresem przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.
Należy także wykluczyć możliwość zaklasyfikowania postanowienia wydanego w trybie art. 141 O.p. jako innych, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie, w którym organ ustosunkowuje się do treści ponaglenia, nie stwarza bowiem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków, a tym samym nie kwalifikuje go do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Stanowisko takie także ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt I FSK 1643/12). Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 141 O.p. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika ponadto z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. – w szczególności z żadnego z przepisów O.p.
W konsekwencji Sąd stwierdza, że wniesiona przez Skarżącą skarga, obarczona jest brakami formalnymi, których nie uzupełniono w zakreślonym terminie. Niezależnie od powyższego, zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2013r., wydane w trybie art. 141 O.p., nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., że zasadne jest odrzucenie skargi.