Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] sierpnia 2008r., Dyrektor Izby Skarbowej w W., po otrzymaniu zażalenia V. GmbH (zwaną dalej Skarżącą lub Spółką), na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2008r. – stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia.
Skarżąca w dniu 27 czerwca 2007r. wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006r. Zdaniem organu podatkowego wniosek nie spełniał wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851), dlatego powołując się na art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.;) wezwano Skarżącą do uzupełnienia wniosku o oryginał tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia o rejestracji podatnika podatku VAT z 24 kwietnia 2007r. Pismem z 14 grudnia 2007r. organ wezwał ponadto Spółkę do przedłożenia oryginałów faktur uwzględnionych w formularzu wniosku. W tym przypadku jako podstawę prawną wezwania powołano art. 155 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowe wezwania zostały doręczone Skarżącej 2 stycznia 2008r.
W dniu 12 lutego 2008r. Skarżąca przedłożyła żądane dokumenty jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W uzasadnieniu pisma Skarżąca wyjaśniła, że nie dochowała terminu, gdyż tłumaczenie wezwań organu a następnie tłumaczenie zaświadczenia przez tłumacza przysięgłego trwało dłużej niż 7 dni.
Pismem z dnia 11 marca 2008r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień w kwestii działań podjętych w celu zadośćuczynieniu wezwaniu o uzupełnienie braków formalnych wniosku. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącej 28 marca 2008r., jednak Spółka pozostawiła wezwanie bez odpowiedzi.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W uzasadnieniu postanowienia organ, podniósł, że w sprawie nie zostały kumulatywnie spełnione przesłanki, o których mowa w art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ strona nie uprawdopodobniła, iż naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy, a także nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Przedmiotowe postanowienie Skarżąca otrzymała 2 lipca 2008r. Postanowienie zawierało pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia, początku biegu terminu do wniesienia zażalenia oraz warunkach uznania terminu za zachowany przy nadaniu pisma na poczcie lub złożenia w polskim urzędzie konsularnym.
Na przedmiotowe postanowienie Skarżąca w dniu 10 lipca 2008r. (data wpływu do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.) wniosła zażalenie.
Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym Skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ pierwszej instancji. Termin do jego wniesienia upłynął 9 lipca 2008r. Tymczasem zażalenie Strony wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 10 lipca 2008r. Organ podniósł, że przedmiotowe zażalenie nie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej albo w polskim urzędzie konsularnym. Zatem w sprawie nie ma zastosowania art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej na podstawie, którego termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła, że postanowienie to narusza art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 120 w zw. z art. 162 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 49 Traktatu ustanawiającego wspólnotę Europejską (t.j. Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 340 z dnia 10 listopada 1997r.).
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że działała ona w pełnym przekonaniu, że składa zażalenie w terminie do jego wniesienia. Wskazała, że przedmiotowe zażalenie zostało nadane niemiecką pocztą kurierską w dniu 9 lipca 2008r., a więc w terminie. O całkowitej nieświadomości Skarżącej uchybienia terminowi świadczy fakt, że nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skarżąca podniosła także, że jest podmiotem zagranicznym nieprowadzącym w Polsce działalności gospodarczej i nieznającym polskiego prawa. Wskazała, że nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i dlatego w myśl zasady zawartej w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej powinna uzyskać od organu podatkowego niezbędne informacje i wyjaśnienia. Skarżąca zarzuciła także, że postanowienia art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej przewidujące skutek zachowania terminów procesowych tylko w przypadku nadania pisma przed ich upływem w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w oczywisty sposób dyskryminują firmy pocztowe z innych państw Unii Europejskiej; co stanowi naruszenie art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Podniosła - powołując się na zasadę równości i prymat prawa wspólnotowego - że należy uznać zachowanie terminów w przypadku pism wniesionych przed ich upływem do jakiegokolwiek operatora pocztowego z obszaru wspólnoty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Okoliczności faktyczne w rozpoznawanej sprawie są bezsporne - przesyłka zawierająca zażalenie Skarżącej wpłynęła do organu podatkowego10 lipca 2008r. - jeden dzień po terminie kończącym się 9 lipca 2008r. Spór natomiast dotyczy interpretacji art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to jest: czy w przypadku wniesienia pisma za pośrednictwem niemieckiej firmy kurierskiej, która przyjęła przesyłkę w dacie mieszczącej się w terminie zakreślonym art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, lecz dostarczyła ją odbiorcy – polskiemu organowi podatkowemu już po tym terminie, można uznać, że pismo Strony zostało wniesione z zachowaniem terminu ?
Odnosząc się do tak sformułowanego problemu stwierdzić należy, iż wykładnia art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej przedstawiona przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest prawidłowa, a sposób interpretacji zaproponowany przez Stronę byłby wykładnią contra legem. Zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Nie ulega wątpliwości, ze niemiecka firma kurierska, którą posługiwała się Skarżąca nie miała statusu operatora publicznego obsługującego polskie placówki pocztowe. Wobec powyższego data nadania przesyłki w tej firmie nie mogła wywrzeć żadnego skutku w zakresie zachowania terminów zarówno materialnych jak i procesowych.
Zaznaczyć należy, że w czasie, gdy składane było przedmiotowe zażalenie status operatora publicznego obsługującego polskie placówki pocztowe miała i nadal ma wyłącznie Poczta Polska. Dlatego jedynie przesyłki nadane w placówkach Poczty Polskiej korzystają z przewidzianego art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej domniemania zachowania terminu. Dlatego w przypadku, gdy pismo zostało nadane w zagranicznej firmie kurierskiej termin można uznać za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało dostarczone do polskiego organu administracji lub zostało przekazane polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2008r. II OSK 1101/07). Co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.
Spółka była pouczona o terminie do wniesienia zażalenia oraz o warunkach jego zachowania określonych w art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, dlatego Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia zasady zaufania i zasady praworządności.
Nieprawidłowa również – zdaniem Sądu - jest przedstawiona przez Skarżącą próba prowspólnotowej wykładni cyt. przepisu zakładająca, iż art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wprawdzie artykuł 49 Traktatu stanowi, iż ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w Państwie Wspólnoty innym niż Państwo odbiorcy świadczenia, jednakże zakaz ten (podobnie jak w odniesieniu do rynku pracy) nie jest zakazem bezwzględnym. W styczniu 2008r. Parlament Europejski przyjął dyrektywę, według której pełna liberalizacja rynku usług pocztowych ma nastąpić w 2011r. - w krajach starej UE lub w 2013r. - w nowych państwach członkowskich oraz Grecji i Luksemburgu. Teraz zgodnie z dyrektywami z lat 1997 i 2002 w UE w pełni otwarty jest rynek przesyłek powyżej 50 gramów.
Podkreślić należy ponadto, że zgodnie z pkt 20 preambuły Dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U.UE.L 98.15.14 ze zm.)– "Z powodów związanych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, w uzasadnionym interesie Państw Członkowskich może leżeć przyznanie wyznaczonemu przez nie podmiotowi lub wyznaczonym podmiotom prawa do umieszczania na publicznych drogach nadawczych skrzynek pocztowych; z tych samych powodów, mają one prawo do wyznaczenia podmiotu lub podmiotów odpowiedzialnych za emitowanie znaczków pocztowych identyfikujących kraj pochodzenia oraz odpowiedzialnych za świadczenie usługi przesyłki poleconej stosowanej w procedurach sądowych lub administracyjnych zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym; (...)". W świetle powyższych uregulowań postanowienia art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie mogą być uznane za sprzeczne z prawem wspólnotowym.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.