Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 stycznia 2016 r. zwolniono Skarżącego G.S. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczona została K. P.. Ta w dniu 22 marca 2016 r. zapoznała się z aktami sprawy. Następnie stawiła się na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. Wyrokiem z tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Pismem z 22 listopada 2016 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. W piśmie z 8 lutego 2017 r. poinformował, że Skarżący nie będzie składał kasacji od wspomnianego wyroku. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu. Oświadczył, że koszty te w żadnej części nie zostały uiszczone przez Skarżącego.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Do zainicjowania postępowania doszło bowiem przed 1 stycznia 2016 r.
W sprawie tej pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, udziału w rozprawie oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna, lecz tzw. decyzja kasacyjna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.