Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 października 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września do listopada 2005 r., oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. w piśmie z dnia 18 marca 2013 r. zwrócił się o sprostowanie uzasadnienia ww. wyroku. Wskazał, że w punkcie 8 uzasadnienia wyroku Sąd zobowiązał Dyrektora Izby Skarbowej w W., ponownie rozpoznającego sprawę, do uwzględnienia swoich rozważań i ustalenia, czy istnieją możliwości kontynuowania postępowania podatkowego w odniesieniu do zobowiązań za okres do listopada 2005 r. W tym w szczególności, czy przed upływem przedawnienia spornych zobowiązań Skarżącego za 11 miesięcy 2006 r., tj. przed 31 grudnia 2010 r., został skutecznie zawieszony lub przerwany bieg terminu przewidzianego w art. 70 § 1 O.p. Organ zaznaczył, iż zaskarżona decyzja dotyczyła postępowania podatkowego za 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 159 P.p.s.a sprostowanie może też nastąpić na wniosek podmiotu uprawnionego.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym, jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
Sąd, mając powyższe na względzie, uznał za zasadne uwzględnienie wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w W. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, która wkradła się do uzasadnienia wyroku z dnia 31 października 2013 r., w sposób niezamierzony. Z treści uzasadnienia wyroku z 31 października 2013 r. (pkt 8, s. 17, wiersz 23), które zostało sporządzone na podstawie akt sprawy (w tym akt administracyjnych), jak również z odpowiedzi na skargę bezsprzecznie wynika, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. oraz uchylona nią decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] marca 2012 r. obejmowała swym zakresem 11 miesięcy 2005 r., a nie jak błędnie wskazano roku 2006.
Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił wydając powyższe postanowienie, przyjmując za podstawę art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 159 P.p.s.a.