Uzasadnienie
M. S. i E. S., (dalej jako Skarżący), pismem z 26 października 2010 r., wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2010 r., o numerze wskazanym w sentencji, w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o zabezpieczeniu tego zobowiązania w trybie art. 33 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja"). Skarżący zamieścili w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 wyżej wymienionej ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (podkreślenie własne Sądu).
Stosownie do art. 239c Ordynacji decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2 Ordynacji.
Sąd zwraca uwagę, że fakt przyjęcia zabezpieczenia nie wynika ani z treści wniosku o wstrzymanie wykonania, ani z treści akt administracyjnych.
Niezależnie od tego, zdaniem Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnili w treści wniosku o wstrzymanie wykonania, prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Fakt ten uniemożliwia zastosowania w sprawie instytucji wstrzymania wykonania.
Stosownie zatem do art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.