Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 25 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3074/12

Uzasadnienie

1. 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") wpłynął protokół kontroli przeprowadzonej w A. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżąca") przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. Kontrola obejmowała swoim zakresem "spełnienie obowiązku dotyczącego prowadzenia rachunku bankowego Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "ZFRON") oraz ustalenie wysokości środków na tym rachunku na dzień 31 grudnia 2008 r. i na dzień 31 sierpnia 2009 r., w tym środków przeznaczonych na pomoc indywidualną dla pracowników niepełnosprawnych oraz na indywidualne programy rehabilitacyjne". W dniu 27 lipca 2010 r. do PFRON wpłynął wynik kontroli dotyczący prawidłowości gospodarowania środkami PFRON, w tym ZFRON za 2007 i 2008 r. W dniu 15 lipca 2010 r. nastąpiło ujawnienie nieprawidłowości polegających na powstaniu niezgodności pomiędzy kwotą wykazaną w ewidencji a stanem środków zgromadzonych na rachunku bankowym ZFRON. W dniu 4 października 2010 r. Strona została wezwana do złożenia deklaracji DEK II-A i poinformowania o przyczynach jej niezłożenia za lipiec 2010 r. Skarżąca nie złożyła powyższej deklaracji tylko poinformowała, iż nie zgadza się z wynikami kontroli skarbowej. Prezes PFRON postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. wszczął postępowanie wobec Strony mające na celu określenie wysokości zobowiązań na PFRON za lipiec 2010 r. z tytułu wpłaty 30% środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie organu, pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. przesłała materiały dowodowe w postaci dwóch wniosków o przystąpienie do indywidualnego programu rehabilitacji finansowanego z ZFRON. Obydwa programy obejmowały pomoc z zakresu rehabilitacji zawodowej i leczniczej w postaci zakupu samochodów dla W. B. i J. H. zatrudnionych w spółce.
2. 2. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Prezes Zarządu PFRON określił wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za lipiec 2010 r. w wysokości 297.354 zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w toku postępowania nie stwierdzono, aby samochody zakupione dla ww. pracowników były dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, nie wykazano też, aby fakt posiadania samochodu wpłynął znacząco na możliwość świadczenia przez nich pracy. W związku z powyższym organ uznał, że wydatki poniesione na zakup samochodów stanowią niezgodne z obowiązującymi przepisami wykorzystanie środków ZFRON. W związku z nieprawidłowym wydatkowaniem tych środków z tytułu indywidualnych programów rehabilitacji, tj. łącznie zakwestionowanej kwoty 120.400 zł Skarżąca winna była dokonać na podstawie art. 33 ust. 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) – dalej: "ustawa o rehabilitacji" zwrotu na rachunek bankowy ZFRON kwoty 120.400 zł oraz na podstawie art. 33 ust. 4a ww. ustawy dokonać wpłaty na PFRON kwoty 36.120 zł obliczonej jako 30 % kwoty błędnie wydatkowanej.
3. 3. Odwołaniem z dnia 20 marca 2012 r. Strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz umorzenie postępowania. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o rehabilitacji w związku z § 2 pkt 12a i § 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1999r. Nr 3 poz. 22 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu") w postaci ich błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie, że wydatki poniesione na zakup samochodów stanowią niezgodne z obowiązującymi przepisami wykorzystywanie środków ZFRON, podczas gdy środki były wykorzystywane w sposób prawidłowy, naruszenie prawa postępowania to jest art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej "ustawy Ord. pod.") poprzez przyjęcie, że nie wskazano, że zakup pojazdów mechanicznych wpłynął znacząco na możliwość świadczenia pracy przez pracowników objętych programem, naruszenie prawa postępowania to jest art. 191 ustawy Ord. pod. poprzez pominięcie w sprawie istotnych faktów i dowodów to jest zeznań świadków, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie tego dowodu prowadzi do ustalenia, że zakup samochodów znacznie wpłynął na świadczenie pracy przez pracowników niepełnosprawnych. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa postępowania to jest art. 191 ustawy Ord. pod. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w postaci przyjęcia, że pracodawca zawarł umowę pożyczki ze wskazaniem terminu spłaty do dnia 31 stycznia 2013 r. oraz skorzystał z możliwości pożyczki częściej niż raz na 5 lat tj. w roku 2003 i 2005 podczas gdy pracodawca z uwagi na zagrożenie utraty płynności finansowej przeznaczył tylko jednorazowo na okres przejściowy, nie dłuższy niż 12 miesięcy do 70% środków ZFRON na spłatę zobowiązań w celu utrzymania zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych. Skarżąca wyjaśniła, iż nie zawarła umowy pożyczki ani nie przekazała jakichkolwiek środków ZFRON na spłatę zobowiązań w celu utrzymania zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych w 2005 r., natomiast z uwagi na sytuację pracodawcy, w drodze aneksu, przedłużany był termin spłaty pożyczki na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, co zgodne było z obowiązującym prawem, bowiem ustawodawca nie wyłączył możliwości aneksowania umowy pożyczki zawartej w trybie przepisu art. 33 ust. 7c i 7d ustawy o rehabilitacji. Zarzuciła także naruszenie prawa postępowania to jest art. 191 ustawy Ord. pod. poprzez jego niezastosowanie to jest nieprzeprowadzenie opinii biegłego z dziedziny medycyny i mechaniki samochodowej na okoliczność, czy samochody powinny zostać dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu Strona nie zakwestionowała naliczenia sankcji za naruszenie art. 33 ust. 7c i 7d ustawy o rehabilitacji, tj. sankcji za brak pokrycia środków wykazanych w ewidencji z kwotą na rachunku bankowym i w kasie jak również sankcji za naruszenie art. 33 ust. 3 pkt 3 tj. za nieterminowe przekazywanie środków na rachunek bankowy ZFRON.
4. 4. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] września 2012 r. uchylił decyzję Prezesa PFRON z [...] marca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego za bezzasadny należy uznać argument Strony dotyczący naruszenia art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o rehabilitacji w związku z § 2 pkt 12a i § 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Zdaniem organu z materiału dowodowego wynika, iż środki ZFRON w kwocie 116.700 zł zostały wydatkowane na zakup samochodów w ramach indywidualnych programów rehabilitacji co świadczy o niezgodnym z obowiązującymi przepisami ich wykorzystaniem. Organ podkreślił, że treść art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji nie pozostawia wątpliwości, iż ze środków ZFRON mogą zostać sfinansowane tylko ściśle określone wydatki (na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków). Natomiast przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji precyzyjnie określa sankcję za nieprzestrzeganie zasad gospodarowania środkami ZFRON. Według organu środki ZFRON zostały wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż brak jest zasadności zakupu samochodów osobowych w ramach realizacji indywidualnych programów rehabilitacji opracowanych dla W. B. oraz J. H., w związku z tym, iż w indywidualnych programach rehabilitacji opracowanych dla ww. pracowników nie wskazano żadnych ograniczeń w wykonywaniu pracy zawodowej wynikających z ich niepełnosprawności, a stanowiska pracy zostały uznane za przystosowane. Zdaniem organu z zakładowego funduszu rehabilitacji sfinansowaniu podlegają koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych. Natomiast indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych, których cel został jasno zdefiniowany w przepisach nie mogą natomiast stanowić pretekstu do dokonywania w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń i narzędzi w miejsce zużytych czy też nabyciem środków transportu. W dalszej części organ podkreślił, iż brak środków w wysokości 848.451,44 zł na rachunku ZFRON wynika z faktu pobrania przez pracodawcę w 2005 r. jako pożyczki na sfinansowanie bieżącej działalności firmy i niezwrócenia jej do dnia kontroli. Zdaniem organu ustalony termin spłaty pożyczki do dnia 31 stycznia 2013 r., jest sprzeczny z zapisem art. 33 ust. 7c i ust. 7d ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 lipca 2007 r., który wskazywał, że pożyczka ze środków zgromadzonych na rachunku ZFRON może być udzielona na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy z przeznaczeniem na spłatę zobowiązań w celu utrzymania zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych, a wykorzystanie środków funduszu na ten cel mogło nastąpić nie częściej niż raz na 5 lat. W związku z powyższym niezrozumiałe dla organu są twierdzenia strony, iż w 2005 r. pracodawca nie zawarł umowy pożyczki, zważywszy, że w aktach sprawy znajduje się kopia umowy pożyczki zawartej w dniu 14 marca 2005 r. Zdaniem organu bezspornym jest fakt braku na koncie ZFRON kwoty 848.451,44 zł., w związku z czym należy uznać, że Skarżąca naruszyła przepis art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, dlatego jest zobowiązana do uiszczenia sankcji, o której mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 ww. ustawy. Ponadto w ocenie organu odwoławczego nie można przychylić się również do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 191 ustawy Ord. pod., gdyż organ miał prawo zebrać i rozpatrzyć całość zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli skarbowej oraz dokumentów przesłanych przez stronę jak również materiału zgromadzonego na etapie kontroli skarbowej. Na uwagę organu zasługuje fakt, że sankcja wynikająca z art. 33 ust 4a ustawy o rehabilitacji winna być wyliczona od kwoty 116.700,00 zł, a nie 120.000,00 zł, w związku z czym zobowiązanie ulegnie zmianie. Organ podkreślił, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony zgodnie ze stanem rzeczywistym a cały materiał dowodowy organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w celu realizacji zasady prawdy obiektywnej należy ponownie rozpatrzyć kompletny materiał dowodowy, ażeby prawidłowo ustalić wysokość zobowiązania Strony.
5. 5. Strona niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 2 października 2012 r. zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej w całości wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w całości. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że środki ZFRON zostały wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem a indywidualny program rehabilitacji stanowił pretekst do nabycia środków transportu co prowadziło do przyjęcia, że należy ponownie rozpatrzyć kompletny materiał dowodowy, ażeby prawidłowo ustalić wysokość zobowiązania Strony, podczas gdy środki z ZFRON były wydatkowane w sposób prawidłowy, zwłaszcza w zakresie indywidualnych programów rehabilitacji, a W. B. i J. H. spełniali przesłanki do objęcia ich indywidualnym programem rehabilitacji, a także zakup pojazdów mechanicznych ww. pracownikom wpłynął znacząco na możliwość świadczenia przez nich pracy, bo cierpią oni na schorzenia kręgosłupa i stawów kolanowych co uniemożliwia im dojazd i powrót z pracy komunikacją miejską a także dojazd i powrót z placówek świadczących szeroko rozumianą opiekę medyczną i rehabilitacyjną. Ponadto zarzuciła błędne przyjęcie, że pracodawca zawarł umowę pożyczki w dniu 14 marca 2005 r., podczas gdy 14 marca 2005 r. umowa pożyczki z 2003 r. była jedynie aneksowana, a natomiast dnia 14 marca 2005 r. nie została zawarta kolejna umowa pożyczki. Zdaniem Skarżącej organ odwoławczy powielił rażące błędy organu pierwszej instancji tym samym naruszając art. 191 ustawy Ord. pod. Strona wykazała, że zakup pojazdów mechanicznych dla W. B. i J. H. zmniejsza ograniczenia zawodowe wynikające z rodzaju i stopnia ich niepełnosprawności. W związku z czym umożliwienie im poruszania się pojazdami mechanicznymi zwłaszcza do zakładu pracy i do placówek leczniczych znacznie zmniejsza ograniczenia zawodowe wynikające z trudności poruszania się a także wpływa na rehabilitację. Dla poparcia swoich argumentów Skarżąca wskazała na konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na powyżej wskazane okoliczności. Zdaniem Strony przedłużenie terminu spłaty w drodze aneksu było zgodne z obowiązującym prawem, gdyż ustawodawca nie wyłączył możliwości aneksowania umowy pożyczki zawartej w trybie przepisu art. 33 ust. 7c i 7d ustawy o rehabilitacji. Natomiast fakt, iż organ odwoławczy nie widzi różnicy między zawarciem odrębnej umowy a dopuszczalną zmianą za zgodą obu stron wiążącej już strony umowy stanowi rażące naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie interesu prawnego. Strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu drugiej instancji, że ponowne rozpatrzenie sprawy wynika z faktu błędnego ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania. Zdaniem Skarżącej organ powinien wszechstronnie rozważyć cały materiał dowodowy i wszystkie towarzyszące sprawie okoliczności a w szczególności wziąć pod uwagę zeznania świadków W. B. i J. H. a także opinie biegłych z zakresu medycyny i mechaniki samochodowej. Tym samym Skarżąca stoi na stanowisku, iż zasadny jest wniosek, że decyzja winna zostać uchylona a postępowanie w sprawie umorzone w całości skoro wydatkowanie środków ZFRON następowało zgodnie z prawem i w sposób należyty, co zostało wykazane dokumentami i zeznaniami świadków.
6. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów w niej zawartych.

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

8. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej uchylająca decyzję Prezesa Zarządu PFRON w zakresie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych za lipiec 2010 r. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi zgodził się ze Skarżącą, iż organy administracji nie wyjaśniły w sposób przekonywający przyczyn odmowy uznania wydatkowania środków w ramach indywidualnych programów rehabilitacji za zgodnych z przeznaczeniem. Odnośnie kwestii związanych z rozliczeniem pożyczki z ZFRON Sąd podzielił natomiast argumentację organów administracji.

9. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Odesłanie zawarte w tym przepisie oznacza, nie tylko obowiązek stosowania norm wynikających z przepisów prawa materialnego, ale również obowiązek stosowania zasad określonych w Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu, Minister Pracy i Polityki Społecznej wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 122 ustawy Ord. pod., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Podkreślić należy, iż określona powyżej zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa"..

10. W ocenie Sądu ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy - nie pozwalał na jednoznaczne przyjęcie, iż nabycie samochodów osobowych dla pracowników Skarżącej firmy wykraczało poza zakres indywidualnych programów rehabilitacji (ipr). Organy w swoich rozważaniach powołały się na przepis § 4a rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji zgodnie z którym programy rehabilitacji są skierowane do pracowników niepełnosprawnych, a w szczególności do osób, które: 1) posiadają najniższe kwalifikacje, 2) z uwagi na niepełnosprawność mają utrudnione samodzielne wykonywanie pracy, 3) utraciły zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, 4) zmieniają kwalifikacje zawodowe ze względu na taką konieczność. Wbrew stanowisku organów do wskazania osób objętych ipr nie jest wymagane spełniania przez adresata programu wszystkich powyższych przesłanek w sposób łączny. Na taką wykładnię wskazuje określenie, iż ipr dotyczą w "szczególności osób" wymienionych dalej. Z tych też względów argumentacja organów w tym zakresie oparta na stanowisku organu podatkowego zawartego w wyniku kontroli jest dowolna i wykracza poza granicę wykładni ww. przepisu. Podnieść także należy, iż Sąd nie dostrzegł przepisu, który wiązałby organy wydające w niniejszej sprawie decyzje wyłącznie ustaleniami organu podatkowego. Zdaniem Sądu organy wydające w niniejszej sprawie decyzje posiłkując się przepisami ordynacji podatkowej mogą prowadzić własne postępowanie dowodowe w sprawie. W tym przedmiocie budzi duże wątpliwości stanowisko organu podatkowego dotyczące przyjmowania ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności mających miejsce w 2011 r. tj. W ocenie Sądu kwestie związane z aktualnym sposobem zatrudnienia pracowników Skarżącej, nabywaniem i zbywaniem przez nich samochodów po 2010 r. nie powinny mieć znaczenia dla wyniku sprawy, tym bardziej, iż samochody zostały nabyte przez Skarżącą w 2007 r. i to na ten okres powinno się ustalać; czy adresaci programu spełniali przesłankę do objęcia ich wsparciem w ramach ipr, czy też nie. W tym przedmiocie organy powinny odpowiedzieć na pytanie czy adresaci programu z uwagi na swą niepełnosprawność mieli utrudnione samodzielne wykonywanie pracy, czy też nie i czy osoby biorące udział w ipr osiągnęły pokładane w tych programach cele m.in., stały się bardziej efektywne w swojej pracy przy jednoczesnym spełnianiu celów rehabilitacyjnych. Warto także podkreślić, iż brak w wydanych decyzjach rozważań, co do tego, iż ipr w ramach których firma nabyła dla swoich kluczowych pracowników nie przysłużyły się zwiększeniu aktywności pracowników, zwiększeniu ich zakresu pracy, szybszemu przemieszczaniu się celem reprezentacji Skarżącej w kluczowych dla niej sprawach. Brak jest rozważań dotyczących obiektywnego wpływu nabycia w ramach ipr samochodów osobowych na sposób pracy adresatów programu. Analiza zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej prowadzi do wniosku, iż nie podjęto żadnej próby obiektywnego zbadania zasadności wydatków w ramach ipr przy przyjęciu podyktowanej przez organ podatkowy tezy o przekroczeniu zasad ipr. Poza wskazaną wadliwością przy ustaleniu stanu faktycznego w aktach sprawy zabrakło podstawowych dowodów w postaci przesłuchań adresatów ipr, co do sposobu realizacji programów, ustaleń w przedmiocie poprawy efektywności pracy tych osób, poprawy ich zdrowia itp. Poza wskazaniem, że takie przesłuchania miały miejsce przed organem podatkowym organy administracji wydające w rozpoznawanej sprawie decyzje nie ustaliły podstawowych informacji, czy adresaci ipr posiadali w 2007 r. uprawnienia do kierowania pojazdami, czy faktycznie korzystali z nabytych w firmie samochodów, czy też były one wykorzystywane przez inne osoby. Wskazując na powyższe braki w postępowaniu dowodowym Sąd stwierdza, iż ustalenia organów w tym zakresie uznać należy za dowolne, przekraczające granicę swobodnej oceny dowodów. Za niezgodne z przepisem prawa należy uznać co Sąd przedstawił na wstępie uwarunkowanie zasadności ipr od kumulatywnego spełniania przesłanek określonych w przepisie § 4a rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji. Z powyższych powodów Sąd uwzględnił zarzuty Skarżącej w tym zakresie.

11. Natomiast co do kwestii związanej z rozliczeniem pożyczki zaciągniętej z ZFRON Sąd w całości podzielił stanowisko organów administracji. Z akt sprawy wynikało, iż w Skarżącej na rachunku ZFRON stwierdzono na dzień 1 stycznia 2007r. brak środków w wysokości 848.451,44 zł. Brak ten wynikał z faktu pobrania przez pracodawcę w 2005 r. pożyczki na sfinansowanie bieżącej działalności firmy i niezwrócenia jej do dnia kontroli. Skarżąca ustaliła, iż termin spłaty pożyczki będzie przypadał na dzień 31 stycznia 2013 r. Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko organu, iż ustalony termin przez Skarżącą, jest sprzeczny z art. 33 ust. 7c i ust. 7d ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 lipca 2007 r., który wskazywał, że pożyczka ze środków zgromadzonych na rachunku ZFRON może być udzielona na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy z przeznaczeniem na spłatę zobowiązań w celu utrzymania zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych, a wykorzystanie środków funduszu na ten cel mogło nastąpić nie częściej niż raz na 5 lat. W związku z powyższym niezrozumiałe są twierdzenia Strony, iż w 2005 r. pracodawca nie zawarł umowy pożyczki, zważywszy, że w aktach sprawy znajduje się kopia umowy pożyczki zawartej w dniu 14 marca 2005 r. Tym samym wobec braku na koncie ZFRON kwoty 848.451,44 zł, należy uznać, że Skarżąca naruszyła przepis art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, dlatego jest zobowiązana do uiszczenia sankcji, o której mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 ww. ustawy. W tym przedmiocie Sąd w całości zaakceptował ustalenia organów uznając je za prawidłowe. Nie ulega wątpliwości, iż działania Skarżącej w tym względzie poprzez aneksowanie co roku umowy pożyczki i brak jej spłaty w całości w terminie 12 miesięcy było pozbawione podstawy prawnej.

12. W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego naruszenia przepisu § 4a rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji oraz przepisów dotyczących reguł postępowania dowodowego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), art. 134 § 1, art. 135, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd uchylając decyzję organu odwoławczego z powodów wskazanych powyżej w uzasadnieniu nie pogorszył sytuacji prawnej Skarżącej i tym samym nie naruszył zasady zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym.