Uzasadnienie
1. A. S. (dalej: "Skarżąca") pismem z 19 lipca 2010r., które wpłynęło do urzędu kontroli skarbowej w O. 23 lipca 2010r., na mocy art. 84c ust 1-6 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095, ze zm., dalej: "u.s.d.g.") wniosła: 1) sprzeciw wobec podjęcia i wykonania przez organy kontroli czynności (postanowienie z [...] lipca 2010r.) z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 i art. kroczeniem terminu prowadzenia kontroli, o którym mowa w art. 83 ust. 1 w związku z art. 83 ust 1 i 2 u.s.d.g., 2) o wstrzymanie czynności kontrolnych do czasu rozstrzygnięcia sprzeciwu.
W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że w ww. postanowieniu poinformowano, że organ planuje dalsze czynności do 10 września 2010r. Skarżącą wezwano również 8 lipca 2010r. do złożenia 19 lipca 2010r. kolejnych zeznań. Skarżąca wskazała też, że organ od czasu podjęcia kontroli poświęcił na jej prowadzenie więcej dni roboczych niż przewidziano w art. 83 pkt 1 ppkt 1 i 2 u.s.d.g., ponad dwukrotnie przekroczył limit czasowy 18 dni, nie uzasadniając przedłużenia. Zakres kontroli nie wskazuje, aby miały zastosowanie wyłączenia i inne ograniczenia wskazane w u.s.d.g.
2. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (dalej: "DUKS") pismem z 28 lipca 2010r., które doręczono Skarżącej 3 sierpnia 2010r. stwierdził, że Skarżącej nie przysługuje prawo do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 84c u.s.d.g. U.s.d.g. ma zastosowanie do przedsiębiorców. Działalność prowadzona przez Skarżącą została wykreślona z ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta O. 28 lipca 2006r. Skarżąca w dniu wszczęcia kontroli podatkowej – 9 marca 2010r. nie była przedsiębiorcą w rozumieniu u.s.d.g., więc nie mają do niej zastosowania przepisy u.s.d.g.
3. Skarżąca w piśmie z 5 sierpnia 2010r. do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów (dalej: "GIKS"), nazwanym zażaleniem na postanowienie DUKS z [...] lipca 2010r. wniosła o odstąpienie od dalszych czynności kontrolnych, z uwagi na przekroczenie terminów przewidzianych w art. 83 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 3-3c u.s.d.g.
Skarżąca wyjaśniła m.in., że w 2005r. prowadziła działalność gospodarczą jako A. S. obecnie jest tą samą osobą, o tym samym NIP, kontrola dotyczy wyłącznie działalności prowadzonej przez Skarżącą, nie są kontrolowane dochody z umów o pracę.
4. Departament Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów, działając na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 65, ze zm., dalej: "u.k.s."), poinformował Skarżącą pismem z 18 sierpnia 2010r. nr KS/8502/393/GLQ/10/5281, że jej pismo z 5 sierpnia 2010r., jako skarga na działanie organu kontroli skarbowej, w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, zostało przekazane do DUKS, w celu załatwienia zgodnie z właściwością. Zgodnie z art. 234 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: "k.p.a.") w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami k.p.a. Organem właściwym do rozpatrzenia skargi, w myśl art. 236 k.p.a. jest organ, przed którym toczy się postępowanie. Ww. pismo Skarżąca odebrała 25 sierpnia 2010r.
5. Skarżąca pismem 3 września 2010r., które wpłynęło do Ministerstwa Finansów 8 września 2010r. wezwała GIKS do usunięcia naruszenia prawa, na mocy art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznając, że treść w. pisma z 18 sierpnia 2010r. nie spełnia wymogów postanowienia, o których mowa w art. 124 § 1 i 2 i art. 125 § 1 i 3 k.p.a. oraz narusza art. 84c ust. 10 u.s.d.g. Skarżąca podkreślił, że nie rozpatrzenie zażalenia w terminie, o którym mowa w art. 84c ust. 10 u.s.d.g. jest równoznaczne z wydaniem postanowienia uznającego słuszność wniesionego zażalenia (art. 84c ust. 13 u.s.d.g.). Do postępowań, o których mowa w ust. 9 i 10 ww. przepisu, w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy k.p.a.
6. GIKS w piśmie z 7 października 2010r., doręczonym Skarżącej 12 października 2010r., odpowiadając na ww. pismo Skarżącego z 3 września 2010r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 18 sierpnia 2010r. i stwierdził, że w sprawie wszczętej pismem z 5 sierpnia 2010r. nie miały zastosowania przepisy u.s.d.g.
7. Skarżąca w piśmie z 2 listopada 2010r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uznanie przez Ministra Finansów, że do sprzeciwu, który został wniesiony w związku z przekroczeniem czasu kontroli wskazanym w art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 83 ust. 2-3c i art. 84-84b i art. 84d u.s.d.g., nie mają zastosowania przepisy u.s.d.g.
Skarżąca uznała, że naruszono art. 124 § 1 i 2 i art. 125 § 1 i 3 k.p.a. oraz narusza art. 84c ust. 5, 9, 12, 13 u.s.d.g. oraz wniosła o uznanie, że kontrola zakończyła się na mocy art. 84c ust. 13 u.s.d.g. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację prezentowaną w ww. pismach.
8. GIKS w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W odniesieniu do odrzucenia skargi stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna, z uwagi na przedmiot zaskarżenia. Skoro Skarżąca wnosi skargę na "uznanie przez Ministra Finansów iż do sprzeciwu, wniesionego wobec przekroczenia czasu kontroli, nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej", dopuszczalność skargi należy rozpatrywać w kontekście treści pkt 4 § 2 art. 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że dotyczy ona pisma GIKS z 7 października 2010r., stanowiącego odpowiedź na "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Istotą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt P.p.s.a. jest to, że musi to być czynność lub akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc takich, których konkretyzacja ma swe źródło w przepisach prawa materialnego i nie następuje za pomocą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. (decyzje, postanowienia). Przepis ten nie obejmuje zatem przypadku, jaki wystąpił w sprawie. Strona skarży pismo wyjaśniające i przekazujące zgodnie z właściwością pismo z 5 sierpnia 2010r., które nie nakłada na Stronę obowiązku, ani nie nadaje uprawnienia, wynikającego z przepisów prawa, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Działanie, polegające na wysłaniu do Strony pisma informującego o przekazaniu sprawy zgodnie z właściwością, nie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a więc nie może być przedmiotem skargi do sądu. Skoro skarga nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, jako skarga wniesiona w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, winna ulec odrzuceniu.
Strona błędnie oznaczyła też organ, którego skarga dotyczy. Powinna wskazywać GIKS, a nie Ministra Finansów, stosownie do art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
GIKS jednocześnie, z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, iż skargę należy rozpatrzyć, podtrzymał stanowisko, zaprezentowane w pismach z 18 sierpnia i 7 października 2010r., że w sprawie nie mają zastosowania przepisy u.s.d.g. Ze stanu faktycznego wynika, iż Skarżąca w dniu wszczęcia kontroli podatkowej nie była przedsiębiorcą, a prowadzona przez nią działalność została 28 lipca 2006r. wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Skarżącej nie przysługiwało więc wniesienie sprzeciwu, ani zażalenia, o których mowa w art. 84c u.s.d.g.
Pismo z 5 sierpnia 2010r. słusznie zatem uznano za skargę na działanie organu kontroli skarbowej, przed którym toczy się postępowanie kontrolne. Słuszne było jego przekazanie do załatwienia, zgodnie z właściwością, kierując się art. 234 pkt 1 i art. 23 k.p.a., o czym Skarżąca została poinformowana pismem z 18 sierpnia 2010r. Wobec tego główny zarzut Skarżącej o naruszeniu art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2, w związku z art. 83 ust. 2-3c oraz art. 84-84b i art. 84d u.s.d.g. Minister Finansów uznał za niezrozumiały i bezpodstawny.
- 9. Skarżąca na wezwanie Sądu z 10 stycznia 2011r. w piśmie z 19 stycznia 2011r. wskazała, że skargą dotyczy pisma Ministra Finansów z 18 sierpnia 2010r.
- II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
W ocenie Sądu analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skargę należało uznać za niedopuszczalną, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 i 4 P.p.s.a.
Strona skarżąca w piśmie z 19 stycznia 2011r. wskazała, że dotyczy pisma Ministra Finansów z 18 sierpnia 2010r.
W ww. piśmie z 18 sierpnia 2010r. Minister Finansów wyjaśnił Skarżącej, że jego pismo z 5 sierpnia 2010r., jako skarga na działanie organu kontroli skarbowej, w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, zostało przekazane do DUKS, w celu załatwienia zgodnie z właściwością. Wskazał również, że zgodnie z art. 234 pkt 1 k.p.a. w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami k.p.a. Organem właściwym do rozpatrzenia skargi, w myśl art. 236 k.p.a. jest organ, przed którym toczy się postępowanie.
Zdaniem Sądu treść ww. pisma Ministra Finansów nie może być uznana za postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Pismo to ani nie kończy postępowania w sprawie, ani nie przysługuje na nie zażalenie, nie stanowi ono również rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Sąd stwierdza ponadto, że skoro wniesiona przez Skarżącą do Sądu skarga, jak jednoznacznie wynika z pisma Skarżącej z 19 stycznia 2011r., dotyczy pisma GIKS z 18 sierpnia 2010r., w którym przekazano pismo Skarżącej z 5 sierpnia 2010r. zgodnie z właściwością, niedopuszczalne jest badanie przez Sąd jego merytorycznej poprawności. Istotą bowiem aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest to, że muszą być to czynności lub akty dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc takich, których konkretyzacja ma swe źródło w przepisach prawa materialnego i nie następuje za pomocą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. (decyzje, postanowienia).
Skoro strona skarży pismo wyjaśniające i przekazujące zgodnie z właściwością jej pismo z 5 sierpnia 2010r., które nie nakłada na Skarżącą obowiązku, ani nie nadaje jej uprawnienia, wynikającego z przepisów prawa, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., Sąd nie może poddać tego pisma merytorycznej ocenie. Doszłoby wówczas do kontroli aktu, który został wyłączony spod kognicji Sądów administracyjnych, co jest niedopuszczalne w świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a.
Sąd, biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, a przede wszystkim fakt, że zaskarżony akt nie może być uznany ani za postanowienie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., ani za inną czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., uznał że zasadne jest odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.