Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 43.293 zł od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. wywiodła W.S. (zwana dalej "Skarżącą"), która zawarła w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 43.293 zł wraz z odsetkami od zaległości podatkowej od dnia 31 lipca 2014 r. do dnia zapłaty. Powyższe zobowiązanie przekracza jej możliwości finansowe i nie może być dobrowolnie przez nią wykonane.
W związku z tym zobowiązanie będzie ściągane z prawa majątkowych Skarżącej w trybie egzekucyjnym. Skarżąca podniosła, że mając na uwadze oczywiście uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, jej sytuację osobistą i majątkową i realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na niemożność zaspokojenia potrzeb życiowych, wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji jest konieczny i zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, cbois).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Podniosła jedynie, że zobowiązanie przekracza jej możliwości finansowe i nie może być dobrowolnie przez nią wykonane. Wskazała także na "oczywiście uzasadnione zarzuty podniesione w skardze". Zdaniem Skarżącej istnieje także realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody z uwagi na niemożność zaspokojenia potrzeb życiowych, przy czym nie sprecyzowała w jaki sposób wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na ww. niezdefiniowane "potrzeby życiowe".
Sąd podkreśla, że kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji, jakkolwiek niewątpliwie wysoka, nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącej. Wskazać zatem należy, że w kontrolowanej sprawie Skarżąca, będąc zobowiązaną względem organów podatkowych, nie wykazała, w jaki sposób egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Pojęcie "znaczna szkoda" nie może być natomiast utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniędzy, jaką jest brak tych pieniędzy po stronie Skarżącej. Skarżąca podniosła co prawda, że w sprawie może dojść do egzekucji administracyjnej, jednak stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami.
Sąd podkreśla ponadto, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, cbois). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.