Uzasadnienie
A. S.A. z siedzibą w G. następca prawny E. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trzy skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2008r. (nr [...] oraz nr [...]) i z dnia [...] lutego 2008 r. (nr [...]), którymi utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. (nr [...]), z dnia [...] lipca 2006 r. (nr [...]) oraz z [...] lipca 2006r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W skargach spółka zwróciła się o uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz przepisów postępowania: art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)..
Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedziach na skargi wniósł o oddalenie ww. skarg.
Przed rozpoznaniem przez Sąd ww. skarg, Dyrektor Izby Celnej w W. nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pisma z 29 stycznia 2009 r., informując że 28 stycznia 2009r. uwzględnił w całości skargi Spółki, na mocy art. 54 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a.") i wniósł o umorzenie postępowań sądowych na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Do pism zostały dołączone decyzje z [...] stycznia 2009r., którymi organ odwoławczy uchylił własne, zaskarżone do Sądu decyzje z [...] i [...] lutego 2009 r. oraz decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. i [...] i [...] lipca 2006r.
Pełnomocnik Skarżącej w dniu rozprawy 2 lutego 2009r. złożył pismo z tej samej daty, w którym poinformował Sąd, że otrzymał decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. uchylające decyzje stanowiące przedmiot zaskarżenia w niniejszych sprawach oraz utrzymane nimi w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W..
Sąd na rozprawie w dniu 3 lutego 2009r., na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. połączył sprawy o sygn. akt III SA/Wa 3139/08, III SA/Wa 3240/08, III SA/Wa 3141/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod wspólną sygn. akt III SA/Wa 3139/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszych sprawach taka sytuacja wystąpiła. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił bowiem zaskarżone do Sądu własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem Skarżącej. Uczynił to również w stosownym czasie tj. do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skarg strony, stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego zostały bowiem wyeliminowane akty administracyjne - decyzje, które miały podlegać kontroli Sądu.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis ten bowiem stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
Sąd w odniesieniu do wniosku Skarżącej o zwrot kosztów postępowania stwierdza, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych w rozpoznawanych sprawach, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 6 pkt 3, 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), należały zarówno wpisy stosunkowe od skarg i skarg kasacyjnych oraz wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował stronę skarżącą.
Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.