Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować – między innymi – zaistniałe w wyroku niedokładności. Sprostowania sąd może dokonać postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe lub niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10).
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż formułując w dniu 17 grudnia 2012 r. sentencję postanowienia, błędnie wskazano organ wydający decyzję. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że zaskarżona decyzja została wydana przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Z uwagi na tą oczywistą niedokładność, należało w tym zakresie sprostować sentencję wyroku.
W związku z tym na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.