Uzasadnienie
Skarżąca P. Sp. z o.o., w skardze z 12 sierpnia 2017 r. i na urzędowym formularzu PPPr z 23 września 2017 r. złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Starszy referendarz sądowy, postanowieniem z 3 stycznia 2018 r., odmówił przyznania Skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych.
Sąd, zaskarżonym postanowieniem z 7 lutego 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego, ponieważ Strona nie wykazała, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 246 § 2 u.p.p.s.a. skutkujące korzystnym dla strony rozstrzygnięciem wniosku.
Skarżąca zażaleniem z 15 lutego 2018 r. zakwestionowała postanowienie Sądu z 7 lutego 2018 r. Wniosła nadto o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zażalenie należy odrzucić.
Z art. 258 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) wynika, że tylko od postanowień z art. 258 § 2 wydawanych, w pierwszej instancji – w szczególnie uzasadnionych wypadkach - przez Sąd, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść zażalenie.
W niniejszej sprawie wniosek Skarżącej został już dwukrotnie rozpoznany: przez referendarza sądowego (postanowienie z 3 stycznia 2018 r.) i przez Sąd (postanowienie z 7 lutego 2018 r.). Oznacza to, że od postanowienia Sądu z 7 lutego 2018 r., wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sadowego, nie przysługuje już zażalenie. W konsekwencji zażalenie Skarżącej, wniesione w wyniku błędnego jej pouczenia o – rzekomo – przysługujących jej środkach odwoławczych, należało odrzucić.
Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw z art. 178 i art. 258 § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.