Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzjami z dnia [...] maja 2003, [...] października 2003 r. oraz [...] stycznia 2003 r. uznał zgłoszenia celne K. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego oraz ustalił prawidłowe wartości celne importowanych towarów.
Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji, decyzjami z dnia [...] czerwca 2004 r., [...] października 2004 r. oraz [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.
Powyższe decyzje stały się ostateczne na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych przez Spółkę od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowania podatkowe, aby określić prawidłową podstawę opodatkowania towarów według wspomnianych zgłoszeń celnych oraz określić należną kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu.
Następnie, w dniu [...] grudnia i [...] grudnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzje określające prawidłowe podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz prawidłowe kwoty należności podatkowych w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi. Organ w uzasadnieniu wskazał, że określenie przez organy celne prawidłowej wartości celnej zaimportowanego towaru wpłynęło na wysokość należnego podatku od towarów i usług. Z powodu obniżenia wartości celnej towarów pojawiła się konieczność ustalenia nowej podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, określonej w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która wpłynęła na zmianę kwoty podatku od towarów i usług.
Od powyższych decyzji Spółka wniosła odwołania do Dyrektora Izby Celnej w W., wnioskując o uchylenie ww. decyzji oraz o umorzenie postępowania w sprawach.
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzjami z dnia [...] czerwca, [...] czerwca i [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. oddalił skargi na ww. decyzje. Wskazał, że skoro zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, należało przyjąć iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm.), zobowiązanie to wygasło w całości wskutek zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Tym samym wydanie zaskarżonych decyzji, określających wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem i wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.
Następnie Dyrektor Izby Celnej w W. - przed terminem rozprawy wyznaczonym na dzień 3 lutego 2011 r. - decyzjami z dnia [...] grudnia i [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), uwzględnił w całości skargi Spółki i zgodnie z żądaniem uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Zgodnie z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzje zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 3 stycznia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzje z dnia [...] i [...] grudnia 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Spółki przestał więc istnieć przedmiot skarg, jakim były decyzje z dnia [...] czerwca, [...] czerwca i [...] czerwca 2008 r.
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w niniejszej sprawie umorzeniu zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.
Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczone wpisy od skarg (5 389 zł), wynagrodzenie doradcy podatkowego (15 600 zł) i inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa). O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 e i f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).