Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie określenia M. A. (zwanej dalej "Skarżącą") nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności w kwocie 238.502,97 zł.
Skarżąca 29 września 2014 r. wraz ze skargą do Sądu złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazała jedynie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż przedmiotowe postanowienie zamyka Skarżącej możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie naraża ją na wymierne straty finansowe w związku z niemożnością wykonania zaciągniętych zobowiązań Pozbawia ją również możliwości zarobkowania, a w konsekwencji również środków do życia. Tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody w kwocie 238.502,97 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "ppsa". W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę, lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Podniosła jedynie, że wykonanie decyzji zamyka jej możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami. Sąd podkreśla, że kwestia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być bowiem uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącemu. Jednocześnie wskazać należy, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd nie może oceniać zasadności skargi.
Wskazać zatem należy, że w kontrolowanej sprawie Skarżąca, której określono nieprzekazaną zajętą wierzytelność w kwocie 238.502,97 zł., nie wykazała, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, postanowił, jak w sentencji.