Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Z.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wskazał, że "dotyczy ona dwóch decyzji [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. nr [...] i [...] oraz jednej z [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. nr decyzji [...]". W piśmie wskazał on, że w 1996 r. zakupił świadectwa udziałowe. W roku 2005 Z.S. sprzedał akcje Funduszu. Fundusz odprowadził podatek dochodowy od dochodu akcjonariuszy z tytuł udziału w zyskach osób prawnych. W związku z powyższym skarżący zwrócił się do Urzędu Skarbowego o "zwrot nienależnie pobranego podatku".
Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. wskazał, że płatnik – Narodowy Fundusz Inwestycyjny "[...]" pobrał zryczałtowany podatek dochodowy, biorąc za podstawę jego obliczenia wysokość przychodu uzyskanego ze sprzedaży akcji przez skarżącego, bez pomniejszania go o koszty nabycia akcji. Wezwaniem z dnia [...] czerwca 2005 r. organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów w zakresie kosztów nabycia przedmiotowych akcji, a następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących kosztów nabycia przez niego tychże akcji, a będących przedmiotem sprzedaży w celu ich umorzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował na piśmie Z.S., że brak przedłożenia przez niego dowodów w wyżej wskazanym zakresie skutkuje nieuwzględnieniem uprawnienia podatnika do pomniejszenia przychodów do opodatkowania o koszty nabycia zgodnie z obowiązującymi przepisami o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W oparciu o posiadany materiał dowodowy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wydał w dniu [...] października 2005 r. decyzję nr [...] stwierdzającą nadpłatę w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...] zł, nienależnie pobranym przez płatnika [...] Narodowy Fundusz Inwestycyjny S.A. z tytułu sprzedaży Funduszowi w dniu [...] lutego 2005 r. akcji w celu ich umorzenia. Decyzja została stronie doręczona w dniu [...] października 2005 r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem dnia [...] listopada 2005 r.
Od powyższej decyzji Z.S. nie wniósł odwołania do organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Powołany przepis nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przesłanki te są to określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Przesłanka dopuszczalności zaskarżenia wymieniona w art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. W każdym przypadku zaistnienia tej przesłanki sąd zobligowany jest skargę odrzucić.
Stosownie do przepisu art. 52 § 2 u.p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji organu I instancji, o czym został on pouczony. Z prawa tego Z.S. nie skorzystał, a zatem nie wyczerpał środków zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 u.p.p.s.a. skargę można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie skargi do sądu w sytuacji gdy nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia czyni ją niedopuszczalną.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.