Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 października 2012 r. M.C.(dalej "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zmianie decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu niewpłaconych przez płatnika zaliczek na podatek od wynagrodzeń za 2005 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 5 stycznia 2013 r. Skarżący cofnął skargę na wskazaną wyżej decyzję oraz wniósł o zwrot wpisu od skargi w wysokości 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek Skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek pełnomocnika Skarżącego o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Dlatego też, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.