Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3189/13, po rozpoznaniu skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]października 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, zasądzając jednocześnie w pkt 3) przedmiotowego wyroku od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej spółki kwotę 18.647 zł, słownie wskazując kwotę "osiemnaście tysięcy sześćset czterdzieści osiem złotych" tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 26 września 2014 r. wniósł o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2014 r. o sygn. akt III SA/Wa 3189/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1115/12).
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00).
Natomiast za błąd rachunkowy uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04; postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 558/11).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wysokość kwoty zasądzonej od organu administracji publicznej na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, stanowi oczywistą omyłkę.
W punkcie 3) sentencji wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3189/13, którym zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, doszło do oczywistego błędu rachunkowego przy ustalaniu ich wysokości. Błąd polegał na nieprawidłowym zsumowaniu kwoty wpisu sądowego w wysokości 11.431 zł z opłatą za czynności dokonane przez pełnomocnika skarżącej w wysokości 7.200 zł oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem.
Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.