Uzasadnienie
Referendarz sądowy, postanowieniem z 31 grudnia 2012 r. (karta 90 akt) przyznał K.G. prawo pomocy w zakresie całkowitym Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 16 lipca 2012 r., Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 29 stycznia 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr B.Z..
Rpr B. Z. udzielił dalszego pełnomocnictwa dla apl adw K. S., która stawiła się na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną.
Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze rodzaj sprawy, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest uczestnictwo substytuta na rozprawie i złożenie stosownego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Referendarz sądowy wskazuje, że mając na uwadze rodzaj sprawy – określenie łącznego zobowiązania – w której przedmiotem sporu jest należność pieniężna w wysokości 262 zł, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 60,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.