Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 listopada 2011 r. ustanowiono na rzecz Skarżącego A.B. adwokata, którym wyznaczona została A. C.. Pismem z 1 czerwca 2012 r. pełnomocnik poinformowała o sporządzeniu opinii o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę Skarżącego. Opinię tę pełnomocnik wysłała do Skarżącego w dniu 17 maja 2012 r., na dowód czego przedstawiła potwierdzenie nadania opinii listem poleconym. Na tej podstawie wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej, w całości ani w części pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. - dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy oraz sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 180 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wyznaczony adwokat nie prowadził sprawy w pierwszej instancji. Wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.