Uzasadnienie
Skarżąca K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na takie okoliczności, jak: brak środków finansowych, brak majątku, nieprowadzenie działalności gospodarczej, straty w ostatnich latach, umorzenie postępowań egzekucyjnych z uwagi na ich bezskuteczność.
W wykonaniu wezwania Referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPPr, w którym powtórzyła wcześniejszą argumentację. Wskazała, iż nie posiada aktywnych rachunków bankowych. Poinformowała, że nie posiada udziałów w innych podmiotach. Przedstawiła rachunek zysków i strat, zeznanie podatkowe, deklaracje VAT-7.
Postanowieniem z 25 stycznia 2016 r. Referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jako podstawę odmowy wskazał, że Skarżąca nadal uczestniczy w obrocie prawnym jako przedsiębiorca, a brak przychodów jest wynikiem jej decyzji, bowiem zaprzestała ona starań ukierunkowanych na osiąganie przychodów. Referendarz podkreślił też, że zwolnienie od kosztów sądowych jest niezasadne również z uwagi na możliwość uzyskania dopłat od wspólników. Zdaniem Referendarza sądowego również prowadzone wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne nie ma znaczenia dla zwolnienia jej od kosztów sądowych.
Skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego, wnosząc o zmianę postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżącej. Postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 246 2 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 199 P.p.s.a. Skarżąca wyjaśniła, że nie prowadzi działalności gospodarczej, bowiem nie ma środków pieniężnych ani nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że prowadzone wobec niej postępowania egzekucyjne zostały umorzone z uwagi na ich bezskuteczność. Odnosząc się zaś do dopłat wspólników celem uiszczenia wpisu sądowego Skarżąca wskazała, że jej umowa wprawdzie przewiduje możliwość zobowiązania wspólników do dopłat, ale dopłaty nie pokryłyby wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Skarżąca wnioskowała o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym.
Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do art. 243 § 1 i art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym może zostać przyznane na wniosek strony, będącej osobą prawną, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Po przeanalizowaniu przedstawionej przez Skarżącą informacji dotyczącej sytuacji finansowej, sprzeciwu Skarżącej Sąd stwierdza, że Skarżąca wykazała, iż nie ma możliwości uiścić pełnego wpisu od skargi, który opiewa na kwotę 34023 zł.
Skarżąca z uwagi na brak środków finansowych i nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej przynoszącej zyski. Potwierdzeniem braku środków i majątku jest umorzenie wobec Skarżącej postępowań egzekucyjnych z uwagi na ich bezskuteczność.
Jednakże, w ocenie Sądu, Skarżąca ma możliwość częściowego partycypowania w kosztach sądowych. Zdaniem Sądu Skarżąca może uiścić kwotę 9800 zł tytułem wpisu od skargi. Uzasadnieniem stanowiska Sądu jest to, że Skarżąca w sprzeciwie wskazała, że jej umowa przewiduje możliwość zobowiązania wspólników do dopłat na podstawie art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.) w wysokości do dwukrotnej nominalnej wartości posiadanych udziałów. Z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego i ujawnionej tam informacji wynika, że Skarżąca ma jednego wspólnika, który posiada 49 udziałów o łącznej wartości 4900 zł. Zatem dwukrotność wartości nominalnych udziałów daje kwotę 9800 zł, którą, zdaniem Sądu, Skarżąca ma możliwość uzyskać celem częściowego pokrycia kosztów wszczętego przez nią postępowania sądowego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.