Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3237/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym.
W powyższym postanowieniu wskazano trzy zaskarżone decyzje, jednakże w dwóch decyzjach błędnie wskazano ich numery (w wersie czternastym sentencji postanowienia numer "[...]" oraz w wersie piętnastym numer "[...]").
Z brzmienia skarg nadesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ulega natomiast wątpliwości, iż zaskarżono nimi decyzje z dnia [...] lutego 2008 r. o numerze [...] i [...] oraz decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. o numerze[...]. Takie same numery decyzji wskazano w odpowiedziach na skargi.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień.
Powołane wcześniej okoliczności wskazują, iż w wersie czternastym i piętnastym sentencji postanowienia Sądu z dnia 20 lutego 2009 r. wystąpiły oczywiste omyłki, w związku z czym zasadne było jego sprostowanie.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.