Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2016 r., sygn. III SA/Wa 3248/15 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącemu W.K. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Krajowej Izby Doradców Podatkowych w W. na pełnomocnika W.K. został wyznaczony doradca podatkowy K.P.
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w sprawie.
Pismem z 8 lutego 2017 r. doradca podatkowy K.P. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną stronie skarżącej z urzędu.
Podstawą prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. oraz normy przepisów wykonawczych właściwych dla danej korporacji zawodowej pełnomocników, które określają sposób wyliczenia wynagrodzenia. Kwestię wynagrodzenia należnego doradcom podatkowym reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Wśród norm zawartych w przywołanym akcie znajduje się § 4 ust. 2, który określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Stanowi on, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie doradca podatkowy K.P. złożył wprawdzie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu, jednakże we wniosku tym nie zawarł oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności należy stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Dlatego na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt. 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.