Uzasadnienie
A. F. (dalej "skarżący") złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie formularz PPF wnioskując w nim o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż jest osobą chorą, po przebytych zawałach serca. Posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. Do pełnienia ról społecznych i egzystencji musi mieć, zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej, zapewnioną pomoc. Otrzymuje rentę w wysokości 850 zł brutto. Żona skarżącego jest pielęgniarką i uzyskuje dochód w wysokości około 1.800 zł (brutto). Dwie córki skarżącego uczą się i nie uzyskują żadnych dochodów. Podał, że jego rodzinie brakuje środków na utrzymanie, wyżywienie, lekarstwa i naukę. Z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i dwójką dzieci. Posiada dom (około 60 m.kw.) oraz działkę. Rodzina skarżącego ponosi miesięczne koszty związane z opłatami za energię elektryczną w wysokości ok. 350 zł i za gaz ponad 800 zł.
Z oświadczeń skarżącego wynika ponadto, iż nie posiadają oni telefonów oraz korzystają z wody ze studni. Rodzina skarżącego nie posiada żadnych oszczędności i znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że zasadą jest, iż każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Z akt sprawy wynika, iż źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny skarżącego jest jego renta w wysokości 850 zł brutto oraz pensja jego żony w wysokości 1800 zł brutto. Skarżący ponosi koszty leczenia, a ze względu na swą chorobę nie może podjąć pracy. Oprócz wydatków na leczenie, rodzina ponosi koszty nauki dzieci. Skarżący nie był w stanie zgromadzić żadnych oszczędności, uzyskiwane środki nie są wystarczające na pokrycie pełnych kosztów utrzymania.
W tym stanie rzeczy, wskazać należy, iż sytuacja finansowa Skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący wykazał bowiem, iż nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów sądowych oraz pozyskanie we własnym zakresie pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Przyznanie prawa pomocy podyktowane jest również realizacją gwarantowanego przepisami Konstytucji RP prawa do kontroli przez niezawisły sąd wydanego w stosunku do skarżącego aktu z zakresu administracji publicznej. Ograniczenia natury finansowej nie mogą zamykać skarżącemu dostępu do sądu.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 §1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.