Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w O. (poprzednio: M. sp. z o.o.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) z [...] lutego 2014 r. W efekcie decyzję tę uchylił i zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 8.717 zł. W słownym zapisie zawartym w nawiasie podano natomiast kwotę "pięć tysięcy sto siedemnaście".
W piśmie z 14 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił uwagę na powyższą rozbieżność, wskazując, iż kwota wyrażona cyframi nie odpowiada kwocie wyrażonej słownie. Na tej podstawie wniósł o rozważenie możliwości sprostowania wspomnianej omyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sentencję wyroku należało sprostować. Punkt 2 tej sentencji zawiera bowiem oczywistą omyłkę. Orzekając mianowicie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej, kwotę kosztów określono niewadliwie na "8.717 złotych", jednakże wadliwie wskazano tę kwotę w zapisie słownym, określając ją na "pięć tysięcy sto siedemnaście".
Zasądzony zwrot stanowił wpis od skargi w wysokości 1.500 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 7.200 zł oraz inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł). Wynagrodzenie to ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej: "rozporządzenie z 2002 r."). Przepisy te mają w niniejszej sprawie zastosowanie na mocy § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Do zainicjowania postępowania w I instancji doszło bowiem w marcu 2014 r., tj. pod rządami wspomnianego rozporządzenia z 2002 r., zaś jego zakończenie w tej instancji nastąpiło z chwilą wydania wyroku z 23 stycznia 2017 r. uwzględniającego skargę Skarżącej.
Bez znaczenia jest przy tym fakt wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 6 września 2016 r., którym uchylił on poprzedni wyrok Sądu I instancji z 10 października 2014 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Uchylenie to nie wszczęło bowiem na nowo postępowania w I instancji.
Tym samym w niniejszej sprawie należało zastosować stawkę wynagrodzenia, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia z 2002 r., tj. 3.600 zł. Jednocześnie zasądzenie na rzecz Skarżącej kwoty stanowiącej dwukrotność tej stawki wynikało stąd, że sprawa ta była przedmiotem oceny Sądu I instancji dwukrotnie.
Po raz pierwszy w związku z wyrokiem z 10 października 2014 r. oddalającym skargę i po raz drugi wskutek uchylenia tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Za każdym razem Skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego. W takiej sytuacji za ponowny udział przed Sądem I instancji przysługuje mu odrębne wynagrodzenie. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie (zob. postanowienie NSA z 20 marca 2013 r., I FZ 50/13 i przywołane tam orzeczenia).
Z tych wszystkich względów należało sprostować oczywistą omyłkę w wyroku z 23 stycznia 2017 r. w ten sposób, że sprostowano słowny zapis zawarty w nawiasie z "pięć tysięcy sto siedemnaście" na "osiem tysięcy siedemset siedemnaście".
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), postanowił jak w sentencji.