Uzasadnienie
Skarżąca - Gmina Miasto M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r.
Pismem z dnia 30 października 2015 r. Gmina wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i podniosła, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają istotne względy, w szczególności interes publiczny oraz ważny interes podatnika. Podkreśliła, że przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego co do jej legalności w świetle wyroku Trybunału w sprawie C-276/14 doprowadzi do powstania po stronie organów podatkowych obowiązku zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z oprocentowaniem. Koszty zwrotu tych kwot przewyższać będą ewentualne dochody budżetowe z wykonania tej decyzji. Powyższe przemawia zatem za istnieniem interesu publicznego we wstrzymaniu wykonania decyzji.
Dodatkowo Skarżąca wskazała, że ostateczne wykonanie decyzji w trybie egzekucyjnym może spowodować po stronie Skarżącej trudności w realizacji zadań własnych wykonywanych przez nią w interesie mieszkańców, a także zadań zleconych. Może skutkować ponadto koniecznością poszukiwania innych źródeł sfinansowania zadań nałożonych przez ustawodawcę, przez co nie tylko wstrzymane mogą zostać niektóre wydatki inwestycyjne, ale zwiększone zostanie zadłużenie Miasta, które stanowi podmiot z sektora finansów publicznych. Powyższe okoliczności, uzasadniają zadaniem Skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na istnienie ważnego interesu. Nawet bowiem w przypadku późniejszego zwrotu na rzecz Miasta wyegzekwowanych kwot, skutki ich ściągnięcia, ze względu na czas trwania postępowania i oczekiwania na zwrot, mogą okazać się nie do zrekompensowania w tym samym roku budżetowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.
Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku.
Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniła swoje żądanie w sposób niewystarczający. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Gmina nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, wskazała jedynie, że wyegzekwowanie wskazanej kwoty może zakłócić prawidłową realizację budżetu gminy.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu wymaga się od strony skarżącej szczególnej staranności w wykazaniu okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Skarżąca tej staranności nie dochowała. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest możliwe tylko wtedy, gdy skarżący wskaże konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie określiła precyzyjnie, których zadań przewidzianych w budżecie na 2016 r. nie mogłaby zrealizować, ani też czy i w jaki sposób mogłoby się to odbić negatywnie na społeczności lokalnej z punktu widzenia realizacji budżetu gminy.
W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie wyjaśniła, jaka jest jej dokładna sytuacja materialna, ani nie wskazała skutków uiszczenia należności lub wszczęcia egzekucji, które miałyby nieodwracalny charakter.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.