Uzasadnienie
R.C. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej r. pr. W.M. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Pismem nadanym w dniu 12 grudnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił się o przedłużenie terminu do wykonania wezwania Sądu o 7 dni. W piśmie wskazano jako załącznik pełnomocnictwo, jednak nie zostało ono faktycznie załączone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369, dalej: "p.p.s.a."), przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony.
Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 58 § 1 pkt 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Wskazać należy, że przewidziana w art. 84 możliwość przedłużenia terminu odnosi się wyłącznie do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej. Przedłużeniu nie podlegają natomiast terminy ustawowe, a takim jest termin do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, zatem nie może być on skracany ani przedłużany (por. postanowienie NSA z 11 maja 2011 r., II FZ 159/11).
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.