Uzasadnienie
Skarżąca - "E." S.A. w W., w imieniu której działał pełnomocnik, wniosła skargę z 23 października 2008 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2008 r. Do skargi załączono pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu D. K., w którym upoważniono go "(...) do reprezentowania Spółki przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi na Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.".
Pismem z dnia 9 marca 2009 r. Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni i pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, obejmującego swoim zakresem występowanie w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2008 r. nr [...]. Wyjaśniono przy tym, iż ze złożonego wraz ze skargą dokumentu pełnomocnictwa wynika, że udzielono go do reprezentowania Skarżącej w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., bez określenia o jakie konkretnie postanowienie chodzi.
Odpis powyższego wezwania doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 17 marca 2009 r. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym 24 marca 2009 r. wyjaśnił on, że pełnomocnictwo udzielone mu przez Skarżącą dotyczy reprezentowania jej w postępowaniach, a nie tylko w jednym postępowaniu, ze skargi na rodzaj zaskarżonego aktu. W ocenie pełnomocnika rodzajem zaskarżonego aktu w tym przypadku jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zamiarem Skarżącej nie było udzielenie pełnomocnictwa wyłącznie do jednej skargi, na jedno konkretne postanowienie, ale udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania jej w skargach na którekolwiek z postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w W. po dniu wydania pełnomocnictwa. Z uwagi na powyższe pełnomocnik wskazał, że nie widzi podstaw do stwierdzenia podlegających uzupełnieniu braków formalnych skargi, a skierowane do niego wezwanie oparte jest na wykładni zawężającej i ograniczającej prawo do sądu
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 37 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a.", pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo w postępowaniu sądowym wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
W treści art. 36 p.p.s.a. wskazano, że pełnomocnictwo upoważniające od działania przed sądem administracyjnym może być udzielone jako:
- - ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi,
- - do prowadzenia poszczególnych spraw
- - do niektórych tylko czynności w postępowaniu.
W ocenie Sądu dokument załączony do skargi nie pozwala na uznanie, że w niniejszej sprawie ustanowiono pełnomocnika w którymś z określonych powyżej zakresów – czy to ogólnie do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, czy też do prowadzenia poszczególnych spraw. Oczywistym jest, że z uwagi na jego treść nie można było uznać, iż pełnomocnictwo upoważnia do podejmowania jedynie konkretnych czynności w postępowaniu. Zdaniem Sadu, nie można również dokumentu tego traktować jako umocowania wskazanego w art. 40 p.p.s.a., szerszego niż pełnomocnictwo, o którym mowa w omawianym art. 36 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, z załączonego do skargi dokumentu pełnomocnictwa nie wynika umocowanie do działania w niniejszej sprawie. Mowa w nim bowiem o reprezentowaniu Skarżącej "przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi na Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.". Nie skonkretyzowano przy tym w żaden sposób, o jakie postanowienie chodzi, zaś wykładnia językowa powyższego sformułowania jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnictwo to dotyczy konkretnego – jednego – postanowienia. W jego treści posłużono się bowiem liczbą pojedynczą, zarówno w odniesieniu rodzaju środka prawnego zaskarżania – "ze skargi", jak i przedmiotu zaskarżania "Postanowienie". Nie użyto natomiast sformułowania, że obejmuje ono umocowanie do działania w sprawach "ze skarg na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W.". Twierdzenie pełnomocnika co do intencji Skarżącej, jaką miałoby być jego umocowanie do działania w postępowaniach ze skargi na określony rodzaj zaskarżonego aktu, nie znajduje odzwierciedlenia w treści pełnomocnictwa.
W ocenie Sądu przedłożone pełnomocnictwo nie pozwala stwierdzić, aby dotyczyło ono skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. oraz odsetek za zwłokę. W rezultacie skarga obarczona była brakiem formalnym. Badanie braków tego rodzaju jest obowiązkiem Sądu, podobnie jak podejmowanie czynności zmierzających do ich usunięcia.
Nie można uznać, aby stanowisko Sądu i jego działanie w jakikolwiek sposób ograniczało Skarżącej prawo do sądu, skoro skierowano do niej – na ręce działającego w jej imieniu profesjonalnego pełnomocnika – wezwanie, w którym wskazano i dostrzeżone przez Sąd braki formalne skargi, wyznaczono termin na ich usunięcie i pouczono o skutkach nieusunięcia braków. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej wyjaśniono też na czym brak formalny polega, a także wskazano sposób jego usunięcia.
Sąd zapewnił zatem pełnomocnikowi Skarżącej możliwość uzupełnienia braku formalnego skargi. Brak nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a obowiązek załączenia do niej pełnomocnictwa wynika z powołanych na wstępie przepisów.
Brak pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do działania w imieniu Skarżącej udzielonego osobie, która podpisała skargę jest brakiem formalnym skargi, uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu od odrzuconej skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a i § 2 p.p.s.a.