Uzasadnienie
Skarżąca V. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy potrącenia z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa zaległości podatkowej w podatku od gier za styczeń 2011 r. W skardze tej Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca argumentowała, że wszystkie przygotowywane, na etapie uzyskiwania zezwolenia, prognozy finansowe przygotowywane przez Skarżącą i przedłożone właściwym organom, dotyczące określenia inwestycji oraz przewidywanych wskaźników ekonomicznych, przewidywały podatek w wysokości 180 EURO miesięcznie.
Natomiast jego podwyższenie do wysokości 2000 zł miesięcznie, spełnia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do unormowań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: " p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjmowało, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone.
Bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Zatem mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny, stwierdzić należy, że Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała w sposób wystarczający dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody. Skarżąca bowiem jedynie lakonicznie uzasadniła swój wniosek. Stwierdziła, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Jako powód uzasadniający wstrzymanie zaskarżonej decyzji podała, że prognozy finansowe przygotowane przez Skarżącą przewidywały podatek w zryczałtowanej wysokości 180 EURO, natomiast zapłata podatku w wysokości 2.000 zł spełnia – zdaniem Skarżącej – przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia.
Zdaniem Sądu Skarżąca powinna dokładnie wykazać (wyliczyć), w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji jej zaszkodzi. Samo bowiem złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz wskazanie, że Skarżąca byłaby w stanie uiszczać podatek w wysokości 180 EURO miesięcznie natomiast nie będzie w stanie uiszczać podatku w wysokości 2.000 zł miesięcznie, jest niewystarczające dla jego pozytywnego załatwienia.
Ponadto Sąd wskazuje, że zobowiązanie podatkowe jest ze swej istoty świadczeniem odwracalnym i w przypadku uiszczenia podatku nienależnego podlega zwrotowi wraz z odsetkami.
Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.