Uzasadnienie
Skarżący K. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (radcy prawnego lub adwokata). Wskazał, iż ani on, ani jego żona nie pracują. Nie pracują także obie dorosłe córki. Jedynym źródłem utrzymania siedmioosobowej rodziny są zasiłki rodzinne i pielęgnacyjny w wysokości 877 zł. Skarżący przedstawił zaświadczenia z urzędu skarbowego o dochodzie za 2013 r.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Źródłem utrzymania jego siedmioosobowej rodziny są zasiłki rodzinne i pielęgnacyjny w wysokości 877 zł. Jak sam wskazał środki te nie wystarczają na podstawowe potrzeby życiowe.
Tym samym uznać należało, iż Skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata. Jego ustanowienie podyktowane jest jednocześnie "przymusem adwokackim", czyli wprowadzonym na mocy art. 175 P.p.s.a. obowiązkiem sporządzenia ewentualnej skargi kasacyjnej (od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z 10 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi) przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na koniec wyjaśnić należy, że referendarz sądowy nie wyciągnął negatywnych konsekwencji z faktu nienadesłania dokumentacji źródłowej (poza wspomnianymi zaświadczeniami z urzędu skarbowego o dochodzie za 2013 r.), do złożenia której obligowało Skarżącego wezwanie z 13 stycznia 2015 r. Dał mianowicie wiarę jego oświadczeniu o utrzymywaniu się jedynie z zasiłków.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.
Sygn. akt III SA/Wa 3325/14
U Z A S A D N I E N I E
Skarżąca S. K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (radcy prawnego lub adwokata). Wskazała, iż utrzymuje się ze skromnej renty rodzinnej i zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 935 zł. Z renty tej opłaca rachunki za gaz, prąd, telefon i inne w kwocie 350 zł. Na leki Skarżąca wydaje 250 zł, co oznacza, że na życie zostaje jej 300 zł.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Źródłem utrzymania Skarżącej jest renta rodzinna i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 935 zł. Środki, którymi dysponuje są więc ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. Jak sama Skarżąca wskazała z renty tej opłaca rachunki za gaz, prąd, telefon i inne w kwocie 350 zł. Na leki wydaje 250 zł. Na życie zostaje jej 300 zł.
Tym samym uznać należało, iż Skarżąca wykazała, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie na jej rzecz adwokata. Jego ustanowienie podyktowane jest jednocześnie "przymusem adwokackim", czyli wprowadzonym na mocy art. 175 P.p.s.a. obowiązkiem sporządzenia ewentualnej skargi kasacyjnej (od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z 10 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi) przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na koniec wyjaśnić należy, że referendarz sądowy nie wyciągnął negatywnych konsekwencji z faktu nienadesłania dokumentacji źródłowej, do złożenia której obligowało Skarżącą wezwanie z 13 stycznia 2015 r. Dał mianowicie wiarę jej oświadczeniu o utrzymywaniu się jedynie z renty rodzinnej i zasiłku pielęgnacyjnego.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.